shareyourthoughts

2010-05-26T14:30:00.000-07:00

Άντε επιτέλους δώσε φινάλε. Όλο το φέρνεις γύρω γύρω αλλά δεν το αποφασίζεις πια.
Πάρε χαρτί και μολύβι και άρχισε να γράφεις για εκείνο το χειμώνα.
Τι μ’ έκανες και έφερα ξανά στο νου μου τώρα που φθάνω στο τέλος. Μνήμες και γεγονότα που κουβαλάω τόσα χρόνια έρχονται να μου θυμίσουν το πικρό αντίο σου.
Ήταν αρχές Δεκέμβρη του 1997 λίγες ημέρες πριν γιορτάσουμε την ονομαστική μου εορτή. Όλο ετοιμασίες ήμασταν, φτιάχναμε το σπίτι, κατεβάζαμε τα χριστουγεννιάτικα στολίδια από το πατάρι ανάβαμε που και που το τζάκι με ξύλα που είχες φέρει από το χωριό όλα φαίνονταν καλά και ωραία μόνο έτσι τελικά δεν ήταν όπως αποδείχτηκε μετέπειτα.
Καθόμασταν στη μεγάλη βεράντα του μπροστινού μπαλκονιού και εσύ με κοίταζες αμίλητη με εκείνα τα διεισδυτικά σου μάτια. Ώρες ατελείωτες και κουβέντα δεν έλεγες. Δεν είχα όμως καταλάβει τίποτα ή έτσι ήθελα να πιστεύω.
Έβλεπα το τέλος να είναι κοντά και απέφευγα επιμελώς να το αντικρίσω. Σου μίλαγα για τις ζωές μας σημασία δεν έδινες εσύ εκεί να κοιτάζεις τη θάλασσα συνεχώς πάντα σε γαλήνευε και μόνο όταν στους ατέλειωτους μονολόγους μου ανέφερα τις λέξεις «μακριά» και «ταξίδια» τότε για λίγο έστρεφες το βλέμμα σου πάνω μου και με κοίταζες μάλλον αποδοκιμαστικά μπορεί και να με λυπόσουν.
Και εσύ ποτέ δεν απαντούσες σε ότι και αν έλεγα βούρκωνες έτσι ξαφνικά πήγαινες για λίγο μέσα έπαιρνες κάτι πιο βαρύ να φορέσεις, Δεκέμβρης μήνας άλλωστε και επέστρεφες όπως και πριν αμίλητη και μελαγχολική. Αξημέρωτα πια όταν δεν άντεχα άλλο να σε βλέπω να με αγνοείς και έγερνα από τη νύστα έσερνα τα πόδια μου ως το διπλανό δωμάτιο και κατάκοπος κατάφερνα για λίγο να κλείσω τα μάτια μου.
Και όμως ακόμη και τώρα διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας τις λιγοστές λέξεις που άφησες πίσω σου αναρωτιέμαι τι πήγε τόσο λάθος, προσπαθώ να καταλάβω νοήματα που ίσως με την πρώτη φορά δεν είδα και μετά όταν πια οι αντοχές μου λιγοστεύουν παίρνω τους δρόμους μεσάνυχτα ψάχνοντας τη λύτρωσή μου.
Και έτσι περιπλανώμενος άσκοπα καταλήγω στο σημείο του αποχαιρετισμού ή για να είμαι πιο ακριβής στο σημείο που εγώ σε αποχαιρετούσα ελπίζοντας στο ανέλπιστο. Καρβουνόσκονη, μυρωδιές από τα διπλανά σουβλατζίδικα, μοναξιές που συναντώνται στα παρακείμενα χαμόσπιτα, τα κόκκινα φώτα της αποβάθρας, βουβές σκιές και απλανή βλέμματα να μου θυμίζουν τόσο έντονα εκείνη τη σκηνή.
Εσύ με τη δερμάτινη βαλίτσα στο χέρι ότι πρόχειρα είχες προλάβει να βάλει μέσα της και δίπλα σου ένας ώριμος άντρας, κουρασμένος από την καθημερινότητα, το πρόσωπό του ηλιοκαμένο άνθρωπος του μεροκάματου να σε κρατάει σφιχτά από το χέρι.
Και εγώ να σε κοιτάω από μια γωνιά να φεύγεις να μην μπορώ να αντιδράσω, ακόμη και τώρα οι τελευταίες εκείνες προειδοποιήσεις του σταθμάρχη για τους αργοπορημένους επιβαίνοντες βοούν στα αυτιά μου και να μένω μετέωρος με το γράμμα στο χέρι και τις λιγοστές αράδες του να μου επαναλαμβάνουν τα τελευταία σου λόγια: «Απλώς δραπετεύω από σένα. Μην με ψάξεις».

Πέντε χρόνια μετά

2010-03-24T12:40:00.000-07:00

«Θέλω να σε ξαναδώ», αυτό ήταν το μόνο που τώρα θυμόταν από εκείνο το ξαφνικό τηλεφώνημα. Αυτά τα λόγια της έρχονταν συνέχεια στο μυαλό του πέντε χρόνια μετά από την τελευταία τους συνάντηση.
Την περίμενε στο γνωστό τους μέρος, εκεί που πάντα συναντιόντουσαν όταν έβρισκαν την ευκαιρία να ξεφύγουν από τις «υποχρεώσεις τους», σε ένα ανακατασκευασμένο ξενοδοχείο, ψηλά στην Καλλιδρομίου, λίγο πριν βγει ο δρόμος στην Αλεξάνδρας.
Αυτός ανάβοντας το ένα τσιγάρο πίσω από το άλλο, σκεφτόταν διαρκώς εκείνο το τηλεφώνημα. Τι να ήθελε άραγε και γιατί τώρα, πέντε χρόνια ακριβώς μετά; Έφερνε στο νου του το πρόσωπό της, τον γοήτευε άλλωστε εκείνη η μελαγχολία των ματιών της και απλώς περίμενε. Ξαφνικά επαναλαμβανόμενοι ήχοι, κάπου τους θυμόταν αυτούς, τον επανέφεραν στην πραγματικότητα. Έβγαλε μέσα από το σακάκι του μια μαύρη χτένα, ασορτί με τα κατάμαυρα μαλλιά του, έφτιαξε την φράντζα του, πήγε με αργά βήματα προς την πόρτα και άνοιξε χωρίς δεύτερη σκέψη.
Δεν είχε αλλάξει καθόλου. Ντυμένη σε ένα κόκκινο φόρεμα που διέγραφε έντονα τις καμπύλες της και το πλούσιο στήθος της, ένας σκέτος πειρασμός. Δεν μίλησε καθόλου. Πέρασε γρήγορα προς το εσωτερικό του δωματίου, άφησε πάνω στο κρεβάτι το μικρό της τσαντάκι, γύρισε μετά προς το μέρος του, απλώς του ψιθύρισε «μετάνιωσα που σε άφησα» και έπεσε στην αγκαλιά του.
Αυτός τώρα πια ένιωθε πάνω του όλο της το σώμα και οι υπέροχες μυρωδιές του τον ερέθιζαν. Άρχισε να την τραβάει ακόμα πιο κοντά του, έφερε τα χείλη της δίπλα στα δικά του και άρχισε συγκρατημένα στην αρχή και ύστερα πιο παθιασμένα να την φιλά. Εκείνη σαν να το περίμενε για μια ζωή, με γρήγορες και μηχανικές κινήσεις έβγαλε τα μποτάκια της και τον τράβηξε προς το μέρος του κρεβατιού. Έφερε τα χέρια της πίσω από το σώμα του και με τα μακριά της δάχτυλα τον αγκάλιασε ακόμη πιο σφιχτά. Τον φιλούσε με τόση μεγάλη ένταση που του άφηνε σημάδια, μάλλον αυτό ήθελε να κάνει, έτσι πίστευε θα έσβηνε τα λάθη της.
Αυτός που είχε ήδη προλάβει να πετάξει από πάνω του τα περιττά ρούχα, γυμνός και ερεθισμένος όσο ποτέ άλλοτε άρχισε να της αποκαλύπτει τα εσώρουχά της. Καταλάβαινε το πόσο και αυτή είχε ερεθιστεί, το έβλεπε άλλωστε στις μαύρες μεγάλες θηλές των στήθων της, την έφερε ακόμη πιο κοντά του σχεδόν γυμνή και αυτή, έπαιξαν λίγο με χάδια και φιλιά σε όλο τους το σώμα και ύστερα αυτός με αργές κινήσεις, είχε άλλωστε τον τρόπο του, την ένιωσε μέσα του. Εκείνη το μόνο που πρόλαβε να του πει καθώς τα δυο τους σώματα πάλλονταν σε στιγμές απόλυτης ευφορίας «πέντε χρόνια μετά και όλα μοιάζουν όπως τότε», του δόθηκε ολοκληρωτικά και άφησε το κορμί της να απολαμβάνει τις ηδονικές απολήξεις του έρωτα.

Θέλω τις σιωπές σου

2010-03-22T13:54:00.000-07:00

Ήταν μια από τις πιο ευτυχισμένες ημέρες της ζωής του. Ίσως να ήταν. Αυτή η αβεβαιότητα του ίσως που κυριαρχούσε στη ζωή του τον έκανε να μην απολαμβάνει ούτε αυτό που ζούσε τώρα μαζί της. Την είχε στην αγκαλιά του και όμως ακόμη φοβόταν ότι θα την έχανε. Την φιλούσε δυνατά λες και ήθελε να αφήσει το αποτύπωμά του επάνω της. Άρχισε να της μιλά για τα χρόνια που πέρασαν. Δεν ήθελε να την εντυπωσιάσει με την ευφράδεια του λόγου του. Τα είχε καταφέρει άλλωστε και ήταν μαζί της.
Της έλεγε για αγαπημένους του συγγραφείς και για τα χρόνια που αυτοί μάγευαν τη φαντασία του. Φιλοσοφούσε στο αυτί της ψιθυριστά για αλήθειες που είναι πολλές και όχι μόνο μία , έτσι της είπε. Όσο περνούν τα χρόνια συνέχισε μετά χειροκροτεί μέσα μας το ίσως.
Πάλι το ίσως είχε κάνει την εμφάνισή του. Σε κάθε πρόταση του σε κάθε του σκέψη. Ανασφαλής όσο ποτέ άλλοτε, με τη λέξη αυτή να στριφογυρίζει στο μυαλό του.
Για λίγο σταμάτησε να μιλά, την κοίταξε μέσα στα μάτια, την είδε να δακρύζει ή έτσι τουλάχιστον νόμιζε.
Μετά από παύση μερικών λεπτών όπου και οι δυο αμήχανα κοιτούσαν την πόλη που απλωνόταν από κάτω τους, άρχισε μια καινούρια εξιστόρηση των περασμένων χρόνων. Της μιλούσε για τα παιδικά του χρόνια πια και για το πόσο του έλειπαν. Του έλειπαν οι φίλοι των σχολικών του χρόνων, τα καλοκαιρινά ζεστά μεσημέρια στις αλατένιες αλάνες με αμέτρητες ώρες μπάλας και άλλων παιχνιδιών και μετά εκείνα τα βράδια των πρώτων του ερωτικών σκιρτημάτων.
Ήθελε να συζητήσει μαζί της για την εφηβεία του. Σκληρή εφηβεία και ανεπίδοτοι έρωτες. Θυμήθηκε έντονα τα μελαγχολικά απογεύματα στην αρχή κάθε σχολικής χρονιάς, απογεύματα άγευστα και χλιαρά. Έφερε στο νου του παιχνίδια και μουσικές, σχολικές εκδρομές και "παραδοσιακές" καταλήψεις.
Αυτή παρέμεινε σιωπηλή. Ήταν σίγουρος, να μια φορά που ήταν και για κάτι σίγουρος ότι έτρεχε αλλού ο λογισμός της. Άρχισαν να τον πιάνουν ξανά οι γνωστές του ανασφάλειες, σηκώθηκε απότομα από το παγκάκι, πήγε ως το αυτοκίνητο που είχε αφήσει λίγο πιο πέρα. Άνοιξε την πόρτα του, στο πίσω μέρος είχε αφήσει τα στριφτά του τσιγάρα.
Με γρήγορες κινήσεις πήρε τον καπνό μαζί του, έναν φτηνιάρικο αναπτήρα και επέστρεψε εκεί που την είχε αφήσει• αυτή στο ίδιο σημείο τον περίμενε αμίλητη και αυτή τη φορά. Έστρεψε το βλέμμα πάνω του και έτσι νόμιζε ότι κάτι θα του πει. Λάθεψε όμως. Αυτός γύρισε το πρόσωπό του στην αντίθετη κατεύθυνση πήρε μια βαθιά ανάσα, έκρυψε τις ανασφάλειές του και ξαναγύρισε προς το μέρος της.
"Μίλα μου, σαν να την ικέτευε, αυτή η σιωπή σου με φοβίζει" της είπε.
Αυτή ακόμη αμίλητη, γύρισε το βλέμμα της αργά αλλά σταθερά προς το μέρος του, τον τράβηξε πάνω της, άρχισε να τον αγκαλιάζει σαν μικρί παιδί, έφερε το αυτί του στα χείλη της και του ψιθύρισε "Μου φτάνει που είσαι εδώ τώρα μαζί μου, μου φτάνει που σ' αγκαλιάζω, δεν θέλω τίποτα άλλο αυτή τη στιγμή μόνο τις σιωπές σου"...

Χωρίς αναπνοή

2010-03-17T08:46:00.000-07:00

Ήταν ένα από τα πολλά πήγαινε-έλα των τελευταίων μηνών μα σίγουρα όχι το τελευταίο ή μήπως ναι; Κυριακή απόγευμα θαρρώ πως ήταν ή δεν θυμάμαι καλά, έχει περάσει άλλωστε τόσος καιρός, ο χρόνος κυλά αδυσώπητα όταν αφορά σκληρά γεγονότα και μάλιστα δύσκολα προσδιορίζεται, όταν επιμένουσες δονήσεις του κινητού μου τηλεφώνου αφότου είχα πριν λίγο αφήσει τη γενέτειρά μου και επέστρεφα στην πόλη της εργασίας, έτσι μου αρέσει να αποκαλώ τις πόλεις στις οποίες οι άνθρωποι μετοικούν και με τις οποίες δε δεσμεύονται συναισθηματικά μαζί τους, με επανέφεραν από τον κόσμο του ονείρου σε αυτόν της πραγματικότητας που ήταν σκληρή ναι σκληρή έπρεπε να αποδεχτώ άλλωστε τα λόγια των γιατρών, δεν ήταν έτσι και αλλιώς η πρώτη φορά που μας το έλεγαν και μας το υπενθύμιζαν άλλοι με γλυκό τρόπο άλλοι με πιο απότομο, έτσι και αλλιώς ο θάνατος με την ίδια μορφή έρχεται ή μήπως πάλι όχι, άρχισα να ξεχνάω μου φαίνεται, μάλλον φταίει η ταχύτητα των γεγονότων αυτών των μηνών, Φεβρουάριος νομίζω ήταν όταν πάλι επιμένουσες κλήσεις από τη μητέρα μου αυτή τη φορά με είχαν θορυβήσει, καλύτερα πανικοβάλλει και έτσι μετέφερα αυτόν τον πανικό και σε αγαπημένα μου πρόσωπα, που έπαιρναν χαράματα ή βράδυ ήταν πάλι θα σας γελάσω, το πρώτο διαθέσιμο αεροπλάνο, για να επισκεφτούν τον πολυαγαπημένο μας πατέρα που εσπευσμένα είχε εισαχθεί σε νοσοκομείο, έπρεπε να γίνουν έτσι και αλλιώς όλες οι απαραίτητες εξετάσεις που θα επιβεβαίωναν ή όχι τον αρχικό μας φόβο, φόβος που τώρα πια μετά από τόσους μήνες είχε αποδειχτεί αληθινός, επιμένει άλλωστε το κινητό να χτυπάει, πρέπει να το απαντήσω, αλλά φοβάμαι να αποδεχτώ το μοιραίο, φθάνω έτσι και αλλιώς σε λίγο στην πόλη της ξενιτιάς, άλλος προσφιλής μου προσδιορισμός, και έτσι θα μπορέσω να μιλήσω πιο άνετα με τους δικούς μου για να μου πουν για την κρισιμότητα ή όχι της κατάστασης, αλλά κάτι μέσα μου λέει ότι πρέπει να απαντήσω, ό,τι και αν είναι ό,τι και αν ακούσω, έτσι και αλλιώς η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη δεν έχω πια τίποτα να φοβάμαι, μόνο να κλαίω και να θυμάμαι ωραίες στιγμές και αναμνήσεις, ζωντανές συζητήσεις και ευχάριστες εξιστορήσεις, ας αντικρίσω λοιπόν μια και καλή το θάνατο, ενηλικιώθηκα πια έστω και καθυστερημένα όλοι αυτό άλλωστε δε μου λένε τον τελευταίο καιρό, ότι θα πρέπει να ωριμάσω να δυναμώσω και ας μη θέλω εγώ και ας ζω ακόμη στην αιώνια αναβλητικότητά μου, «παρακαλώ» αποκρίνομαι και ας βλέπω από τον αριθμό της κλήσης ποιος με παίρνει, δεν προλάβαμε να αποχωριστούμε και πάλι με καλεί, μάλλον άσχημα τα μαντάτα και ας μας είχαν πει οι γιατροί με γλυκό τρόπο αυτή τη φορά ότι θα άντεχε για λίγο ακόμη, «παρακαλώ» ξανά, τι γίνεται ρωτάω φοβισμένα, δεν είναι καλά τα νέα μου λέει , πάρε το τελευταίο λεωφορείο μήπως και προλάβεις να τον ακούσεις ή καλύτερα να τον αφουγκραστείς για τελευταία φορά και να σκέφτομαι μάλλον μπερδεμένες σκέψεις ότι τώρα τελευταία η λέξη τέλος με όλα τα παράγωγά της είναι η πιο κυρίαρχη στη ζωή μου, άλλωστε το τέλος περιμένω και τρέχω να προλάβω τελικά τα κατάφερα μπήκα στο λεωφορείο της επιστροφής, ας κυλήσει γρήγορα ο χρόνος μήπως και προλάβω έστω για τελευταία φορά, να πω όσα δεν ήθελα ή δεν μπόρεσα ποτέ να πω και ας ξέρω ότι δεν μπορεί να αποκριθεί, είμαι σίγουρος όμως ότι θα με καταλάβει, τρέχει ο λογισμός μου, τρέχει και το λεωφορείο, χτυπάει ξανά το τηλέφωνο, φοβισμένα βλέπω τον αριθμό, με αργές κινήσεις το σηκώνω, κλάματα και σπαραγμούς στην άλλη άκρη της γραμμής, αυτή τη φορά δεν πρόλαβα να πω «παρακαλώ», μάλλον από αμηχανία, καταλαβαίνω πιο πολλά πια από τις σιωπές παρά από τις φωνές τους, και απλά ρωτάω αν προλαβαίνω για τελευταία φορά και το μόνο που θυμάμαι πια από μια γρήγορη απάντηση: «χωρίς αναπνοή»…

2010-02-28T19:22:00.000-08:00

Πάμε λοιπόν από την αρχή, 9 χρόνια μετά να σχεδιάζουμε τα ίδια όνειρα με διαφορετικές αποχρώσεις.Άνοιξη μπροστά μας και όλα να επιτρέπονται. Σχέδια και ταξίδια, μικρές αποδράσεις του μυαλού που σε παρασέρνουν.

Στην πόλη που αυτή την εποχή όπως κάποτε σε κάποιους από τους ατέλειωτους διαλόγους με κολλητούς σε νυχτερινούς περιπάτους υπό το μυσταγωγικό φως των αρχαίων θεών είχαμε πει ότι προσφέρεται για αμέτρητες βόλτες και αναζητήσεις.

Σε αυτήν την πόλη που κάθε γωνιά της ακόμη και στην πιο άσχημη έχει κάτι να σου προσφέρει απλόχερα την Άνοιξη.

Πάμε λοιπόν να συναντήσουμε για άλλη μια φορά το όνειρο σε συνοικίες που το ζωγραφίζουν. Να χαθούμε στις μυστικές πλευρές τις, να τις αποκαλύψουμε και να τις γευτούμε. Να περπατήσουμε ξανά στα ίδια μέρη με διαφορετικές όμως παρέες, εκεί που άλλοτε με παλιούς γνώριμους και με αφελή ίσως αλλά αυθεντική σίγουρα διάθεση σχεδιάζαμε να αλλάξουμε τον κόσμο αφού πρώτα αλλάζαμε τον εαυτό μας.

Έτσι λοιπόν, πάλι από την αρχή σε μια νέα άνοιξη να αναζητάς πάλι το απροσδόκητο.

Να σκέφτεσαι μακρινά ταξίδια σε ακόμη μη προσδιορισμένους προορισμούς όταν θα κολυμπάς σε μαγιάτικα πελάγη..

Να περπατάς δίπλα στη θάλασσα και να αποζητάς λίγο από την ηρεμία της αφού πρώτα της έχει αποθέσει όνειρα και σχέδια επί χάρτου.

Να βολτάρεις σε υπέροχους δρόμους που ενώνουν το αστικό μέρος της πόλης με τη μαγευτική ακτογραμμή της αφού πρώτα έχεις διασχίσει μέρη που σου φέρνουν ευσυγκίνητες θύμισες..

Έτσι λοιπόν να καλωσορίζεις την άνοιξη με διαφορετική διάθεση, να υποδέχεσαι το φως της, φως καθάριο και λυτρωτικό, και όταν η νύχτα απλώσει σιγά σιγά το πέπλο της εσύ εκεί να βρίσκεσαι ξανά στα ίδια μέρη που είχες αγαπήσει από τότε που γα πρώτη φορά σε υποδέχτηκε αυτή η πόλη. Να επιστρέφεις στο κέντρο της και οι μυρωδιές του, γνώριμες όσο ποτέ άλλοτε να σε προσκαλούν σε περιπλανήσεις. Να διασχίζεις δρόμους που κρύβουν μελαγχολία και που τα πορτοκαλί φώτα τους, όπως αυτά που κάθε φορά που την άφηνες πρόσκαιρα σε αποχαιρετούσαν στις εξόδους της, να αποκαλύπτουν γοητευτικές πλευρές της.
Πάμε λοιπόν να συναντήσουμε την άνοιξη στην πόλη που την φανερώνει όσο καμιά άλλη και ας χαθούμε για αυτούς τους μήνες στη μαγεία της πριν μας συνεπάρουν θολερά καλοκαίρια και θρυμματισμένες σκέψεις που θα λιώνουν στην παράταιρη μοναξιά του Ιούνη...

2009-12-12T11:30:00.000-08:00

Πλησίαζε ημερολογιακά η κορύφωση της πιο μεγάλης νύχτας και σε λίγο αντίστροφα θα μετρούσε ο χρόνος για τη γλυκιά άνοιξη. Αυτή η αέναη μάχη της νύχτας με το σκότος θύμιζε για πολλούς λόγους προσδιορισμένους ή μη, τις επαλαμβανόμενες, παραδοσιακές και συνάμα μελαγχολικές οικογενειακές γιορτές των ημερών που τις περισσότερες των φορών τελείωναν αδιάφορα.

Στο πατρικό σπίτι κουτιά πεταμένα στην άκρη της αποθήκης στοιβαγμένα άναρχα περίμεναν να υποδεχτούν φωτογραφίες περασμένων ετών. Δυο δρόμους πιο κάτω στην παλιά γειτονιά, παιδιά διαφόρων ηλικιών μαζεύονταν λίγο πριν δύσει ο ήλιος για να αρχίσουν το πολύωρο παιχνίδι τους.

Στο παλιό λιμάνι, πρόσφατα επισκευασμένο για να μπορεί να υποδέχεται εμπορικά πλοία που εξυπηρετούν ανάγκες επίδοξων επιχειρηματιών, σαραβαλιασμένες γαίτες στέκονταν πλάι σε μεγαλύτερα σκάφη και προσπαθούσαν να κλέψουν λίγο από τη λάμψη τους.

Λίγο πιο πέρα, οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνδρες και γυναίκες κουβέντιαζαν σε υψηλούς τόνους περί ανέμων και υδάτων και μια παράταιρη βοή χαλούσε τη σαγηνευτική βραδιά. Ο δρόμος της λιμνοθάλασσας υπέροχα φωτισμένος από το ολόγιομο φεγγάρι προσκαλούσε τους κατοίκους σε γοητευτικούς περιπάτους. Αριστερά και δεξιά του μικρές παρέες των δυο και τριών ατόμων δόλωναν τα καλάμια τους, έπαιρναν τις θέσεις τους μέσα στις βάρκες, γελούσαν φωναχτά για τα πειράγματα που έκαναν ο ένας στον άλλον και ετοιμάζονταν να ξημερωθούν ελπίζοντας ότι αυτή τη φορά η θάλασσα θα τους κάνει το χατίρι.

Στο τέλος του κυρίου δρόμου, ένας μικρός χωματόδρομος οδηγούσε σε μια απόμερη παραλία. Από μακριά δύσκολα κανείς ξεχώριζε τα σκουριασμένα παγκάκια που στέκονταν στο φθαρμένο τσιμεντένιο κράσπεδο. Δυσδιάκριτες σκιές αποκάλυπταν την ύπαρξη ανθρώπων και η κάφτρα των τσιγάρων το επιβεβαίωνε. Στα δεξιά του παρακείμενου τοίχου μια φωτιά πρόχειρα αναμμένη, μικρές φωνές που πνίγονταν στον αέρα, μηχανάκια που έκαναν συνεχώς την εμφάνιση τους αποκάλυπταν το επερχόμενο ξεφάντωμα. Μουσικές ανάμεικτες έβγαιναν από τα ανοιχτά ραδιόφωνα των αυτοκινήτων που πρόχειρα είχαν παρκάρει στην αρχή της αμμουδιάς και κάτι γρυλίσματα αδέσποτων μάλλον σκύλων με δυσκολία πια ακούγονταν....

Ξημέρωνε Κυριακή, μουντά σύννεφα που το φεγγάρι φώτιζε πλησίαζαν απειλητικά πάνω από την παραλία και ένας λυσσασμένος βοριάς πάγωνε ακόμη πιο πολύ την ήδη κρύα ατμόσφαιρα. Οι πιο προνοητικοί που έγκαιρα είχαν εφοδιαστεί με πανοφώρια άρχιζαν στην αρχή διστακτικά και μετά πιο έντονα να τα αποκαλύπτουν ενώ οι λιγότερο από αυτούς έψαχναν για δανεικό από γνωστούς και φίλους, ίσως και ως πρόσχημα για μια νέα γνωριμία, σίγουρα όμως είχαν ήδη μετανιώσει για την επιπολαιότητά τους αυτή που μπορεί εντούτοις να ήταν η αρχή ενός θυελλώδους έρωτα ή μιας γλυκιάς περιπέτειας.

Στην άκρη της παραλίας τρία τέσσερα ζευγάρια είχαν από ώρα απλώσει παλιά χαρτόκουτα στην άμμο, είχαν προλάβει να σκεπαστούν με φθηνά λινά άχρηστα υφάσματα, άλλοτε μιλούσαν χαμηλόφωνα και άλλοτε ερωτοτροπούσαν ενώ λίγα μέτρα μακριά δυο αναμμένοι φάροι πρόσφατα επισκευασμένοι υποδέχονταν τα πρώτα μικρά καίκια.

Είχε πια ξημερώσει η επόμενη μέρα...Το πρώτο φως του ήλιου έδειξε και στους εναπομείναντες το δρόμο της επιστροφής. Σιγά σιγά και οι τελευταίοι που μάλλον είχαν ξεχαστεί άρχισαν να αποχωρούν, δυο τρεις έψαχναν ματαίως για μέσο επιβίβασης, τα αναποδογυρισμένα χαρτόκουτα θύμιζαν τα ερωτευμένα ζευγαράκια που είχαν από ώρα αποχωρήσει και μόνο ένα καθισμένο στην άκρη του χαλασμένου πάγκου έκανε ακόμη παρέα στους φάρους που είχαν από το χάραμα σταματήσει να φωταγωγούν και απλώς υποδέχονταν τα τελευταία ξεχασμένα πλοιάρια του χθες στο σήμερα.
Το χθες σαν σήμερα λοιπόν..

2009-12-05T13:09:00.000-08:00

Όσο περνούν τα χρόνια, όπως κάποτε σε κάποιον από τους αγαπημένους μου είχα διαβάσει καταλαβαίνεις ότι η αλήθεια λέγεται "πληθυντικός".Υπάρχουν πολλές αλήθειες και όχι μία η δική σου η απόλυτη.Όσο περνούν τα χρόνια χειροκροτεί μέσα μας το ίσως...
Όσο περνούν λοιπόν τα χρόνια ολοένα και οι αναμνήσεις παίρνουν τη θέση των ονείρων'τότε είναι που καταλαβαίνεις πώς γερνάς. Όσο περνούν τα χρόνια μου λείπουν τα παιδικά μου χρόνια στη μικρή μου πόλη που μεγάλωσα, με τα παιχνίδια και την ανεμελιά τους, χρόνια γεμάτα χαρά και αθωότητα. Μου λείπουν τα καλοκαιρινά απογεύματα τότε που γυρνάγαμε από το μπάνιο στη θάλασα γεμάτοι αλάτι, φοράγαμε πρόχειρα μπαλωμένα κοντά παντελόνια και κολλητά πολύχρωμα μπλουζάκια και τρέχαμε στις αλατένιες αλάνες, "σάλτσινα" τα λέμε στα μέρη μου για να ξεδιπλώσουμε το ταλέντο μας πάνω στην ασπρόμαυρη "θεά".
Όσο περνούν τα χρόνια μου λείπει η σκληρή μου εφηβεία και οι ανεπίδοτοι ερωτές της. Θυμάμαι έντονα τα μελαγχολικά απογεύματα στην αρχή κάθε σχολικής χρονιάς, απογεύματα άγευστα και χλιαρά, τότε που τα όνειρα έπαιρναν τη θέση του πραγματικού. Θυμάμαι παιχνίδια και μουσικές, σχολικές εκδρομές και "παραδοσιακές" καταλήψεις.
Έτσι λοιπόν όσο περνούν τα χρόνια μου λείπουν τα φοιτητικά μου, χρόνια γεμάτα ζωντάνια και όνειρα. Μου λείπουν οι ωραίες συζητήσεις με φίλους άγρια χαράματα στην προκυμαία του μεγάλου λιμανιού,τα αξέχαστα ξενύχτια μας, οι απογοητεύσεις του έρωτα και οι γεμάτες ηδονή απολήξεις του.
Μα πάνω από όλα όσο περνάει ο καιρός μου λείπει διπλά ο πατέρας μου με τις φωνές του και τα γλέντια του με τις ιστορίες του και τα ταξίδιά του, ο πατέρας μου που έλεγε ότι η μπάλα και ο δρόμος είναι λύτρωση' τότε είναι που παίρνω τους δρόμους μεσάνυχτα, χάνομαι σε σκοτεινές γωνιές της πόλης, αναζητώ μάταια την παρουσία του και ανακαλώ στο νου μου τις ζωντανές μας συζητήσεις για τους μεγάλους αντιφατικούς της ζωής που τόσο και οι δυο μας αγαπήσαμε...

2009-02-28T01:35:00.000-08:00

Φθάνουμε λοιπόν στο τέλος. Τα συναισθήματα παρόντα, άλλοτε λυτρωτικά ενίοτε αντιφατικά ανατρέπουν βεβαιότητες και επιβάλλουν αναπροσαρμογές. Άνοιξη επίκειται και το φως ολοένα και γίνεται περισσότερο. Αναμνήσεις χρόνων επιστρέφουν διακριτικά να μου θυμήσουν τη διαβρωτική παρουσία του χρόνου.
Εδώ λοιπόν κλείνει ο κύκλος μου. Φεύγω ακόμη μια φορά μήπως μπορέσω και βρω το δρόμο μου πριν με διαβρώσει ο αδυσώπητος χρόνος. Τα όνειρα ακόμη παραμένουν ζωντανά περιμένοντας με ανυπομονησία να βρουν ανταπόκριση ενώ παράλληλα δημιουργούνται νέες ουτοπίες που ωθούν το μυαλό σε εμβαθυντική διερεύνηση. Ταυτόχρονα, σκέψεις στροβιλίζονται ψάχνοντας απάντηση στα ερωτήματα που αυτές προκαλούν. Ανάμεικτες αντιδράσεις σε παράλληλες δραστηριότητες της καθημερινότητας αποκαλύπτουν επιτυχώς την ευμεγέθη αντιφατικότητα της ίδιας της ζωής. Πολλές οι σκέψεις, δύσκολα στοιχίζονται και οριοθετούνται, ψάχνουν διέξοδο και αιωνίως ανακυκλώνονται.
'Ανοιξη μπροστά μας και τα συναισθήματα να εναλλάσσονται. Μια έντονη χαρμολύπη έρχεται να με ταρακουνήσει και να μου τονίσει τη μαγεία της πιο ωραίας εποχής του χρόνου. Μια βόλτα με τα ποδήλατα στα πιο απλά και όμορφα σημεία της πολης με συνεπαίρνει και απλώς μου θυμίζει τη μαγεία του λιτού που τόσο εύκολα είχα ξεχάσει.
Έχει αρχίσει να βραδιάζει, το φως λιγοστεύει, η ώρα έχει ήδη περάσει , το κρύο κάνει την επανεμφάνισή του, ίσως από τις τελευταίες του πριν η άνοιξη για τα καλά σταθεί μπροστά μας και εγώ παίρνω το δρόμο της επιστροφής αφήνοντας για λίγο ακόμη τη φαντασία μου να οργιάσει. Μάταια όμως καθώς ήδη ένας τυπικός συναδελφικός χαιρετισμός με επαναφέρει στην πραγματικότητα αφήνοντας τις σκέψεις μου για άλλη μια φορά μετέωρες.

2008-07-12T11:45:00.000-07:00

Μέσα Ιούλη ή αλλιώς αν προτιμάτε μέσα καλοκαιριού και τόσο σύντομα κοντά σας. Καταγράφω νωχελικά τις σκέψεις μου στο προσωπικό μου ιστολόγιο σαν να με έχει επηρεάσει η θερινή ραστώνη, η γλυκιά ζέστη του καλοκαιριού που με χτυπάει στο πρόσωπο θυμίζοντάς μου γεγονότα και παραστάσεις που η μνήμη προσπάθησε να διαγράψει. Γράφω λοιπόν για να καλύψω τις προσωπική μου ματαιοδοξία που έτσι και αλλιώς λίγο πολλοί όλοι έχουμε ή γράφω για να εκφράσω συναισθήματα και προσωπικές στιγμές που στη διάρκεια του χρόνου άρχισαν να ξεφτίζουν;
Ειλικρινά την απάντηση δεν την έχω και αν την είχα θα προτιμούσα να μη τη δώσω. Αλλά έτσι και αλλιώς στη ζωή μου πάντα μου άρεσε να μη δίνω άμεσα τις απαντήσεις στα ερωτήματα αλλά να προσπαθώ μέσα από περίτεχνες αναζητήσεις της ερώτησης να ανακαλύψω τη μαγεία της απάντησης. Γιατί λοιπόν να κουράζω τους λιγοστούς που με διαβάζουν χρησιμοποιώντας πομπώδεις εκφράσεις, επιλεκτικά επίθετα που προσθέτουν μια επιτηδευμένη γοητεία στο λόγο, αφαιρετικές προτάσεις που στόχο έχουν να μαγέψουν τον αναγνώστη; Γιατί λοιπόν ενώ άρχισε ως προσωπική εξιστόρηση στιγμών, εικόνων, παραστάσεων, γεγονότων με ένα καθαρό,μεστό λόγο, χωρίς εντωπωσιασμούς και επικίνδυνους λεκτικούς υπερβατισμούς αρχίζει να μετατρέπεται σε ιστολόγιο ακραίας εγωπάθειας και κρυφής αλαζονείας; Γιατί να επιζητάει με χυδαίο τρόπο στα όρια επαιτείας τα ευμεγέθη σχόλια των αναγνωστών; Γιατί ενώ άρχισε με αφορμή τον απεγλωβισμό των σκέψεών μου καταλήγει σιγά σιγά σε προσωπικό εγκλωβισμό που κάθε φορά και μόνο θα προσπαθεί να γοητεύσει τον αναγνώστη;
Να λοιπον μερικά από τα ερώτηματα που απαντούν όμως μερικώς στο αρχικό μου ερώτημα.
Καθώς όμως απαντούν εν μέρει στο βασικό μου ερώτημα υπάρχει ακόμη η ελπίδα να μην καταλήξει αυτή η προσπάθεια σε ικανοποίηση προσωπικών σκοπιμοτήτων που θα καταστρέψουν τον αρχικό, αληθινό, ειλικρινή, λυτρωτικό στόχο που φυσικά δεν είναι άλλος από τη δημοσίευση των πρώτων μου διηγημάτων, ιστοριών, αφηγημάτων, πολλών άπό τα οποία η πρόγευση έχει ήδη δοθεί.
Έτσι λοιπόν από εδώ και πέρα στο ιστολόγιο θα αναρτώνται μικρές ιστορίες, αφηγήσεις που στο τέλος όταν συγκεντρωθόυν με αυτές που έχουν ήδη αναρτηθεί θα αποτελέσουν μια μικρή, ικανοποιητική πρώτη ύλη για την δημοσίευση όποτε αυτή έρθει που όμως δεν θα είναι και πολύ μακριά....

2008-06-15T03:11:00.001-07:00

Πέρασαν κιόλας τρεις μήνες από την τελευταία μας συνάντηση. Να μαστε πάλι όμως μαζί στα μέσα του Ιούνη, στις αρχές του θέρους. Ενός Ιούνη, με μπάλα και συναυλίες, με βόλτες και βουτιές, με ανόητα φλερτ και ευχάριστες συζητήσεις. Ιούνης λοιπόν και τα συναισθήματα που συνοδεύουν αυτό το μήνα έντονα όσο σε κανέναv άλλο μήνα. Προσωπικά, πάντα απεχθανόμουν τον Ιούνη και τις ηλιόλουστες μέρες του. Ανέκαθεν εκείνο που φοβόμουν πάνοτε και περισσότερο από ότι άλλο ήταν η μοναξιά των επαρχιακών δρόμων ντάλα μεσημέρι στη μικρή μου πόλη. Οι δρόμοι βουβοί, οι περισσότεροι να έχουν αποδράσει στις πιο κοντινές παραλίες, ο ήλιος να καίει πάνω στο δέρμα και η εναλλαγή των συναισθημάτων να προκαλεί συγκινησιακή φόρτιση. Κρυμμένες καλά αυτές οι εικόνες στο πίσω μέρος του μυαλού μου έρχονται αραιά και που να μου θυμήσουν και να μου δείξουν τη μοναδικότητα των στιγμών όπως διαφορετικά αποτυπώνονται στον καθένα μας. Κάθε Ιούνης αλλιώτικος από κάθε άλλον Ιούνη, μοναδικός σε σχέση με τους άλλους μήνες, με ποικίλες στιγμές και παραστάσεις αποκαλύπτει έντονα εικόνες του παρελθόντος. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς και ποιες χρονιές; Ιούνης του '99 και προετοιμασία για τις ψυχοφθόρες πανελλήνιες εξετάσεις; Αφόρητη ζέστη, εσύ να ακούς από γνωστούς, φίλους, αδέρφια τη μαγεία του καλοκαιριού, το σχεδίασμα επί χάρτου των επικείμενων διακοπών σε ελληνικά νησιά, τον ανεπαίσθητο θόρυβο από το κλείσιμο της πόρτας του μπάνιου μην τυχόν και ξυπνήσει το παιδί που απαλά κοιμάται και εσύ εσώκλειστος λύνοντας ασκήσεις και γράφοντας παρόμοιους προλόγους και επιλόγους που θα μπορούσαν να προσαρμοστούν σε κάθε ενδεχόμενο ζήτημα έκθεσης να σκαλίζεις το παλιό γραφείο καταγράφοντας τα όνειρά σου.

Ιούνης του 2000 και τα όνειρα που είχες σκαλίσει την προηγούμενη χρονιά γίνονται μέρος της πραγματικότητας. Πρωτή χρονιά μακριά από τη γενέθλια γη να σουλατσάρεις σε πλατείες γειτονιών του κέντρου που μετοίκησες, να μαζεύεσαι σε σπίτια καινούριων φίλων που ήδη γνώρισες για να παρακολουθήσεις Euro, να κατεβαίνεις στην προκυμαία του μεγάλου λιμανιού ξημερώματα, περιμένοντας την αυγή να χαράξει και εσύ να κατεβάζεις ξεροβήχοντας τις λιγοστές τζούρες από τα σκληρά τσιγάρα του κολλητού σου.

Ιούνης 2001 και ο έρωτας που είχε κάνει την εμφάνισή του λίγους μήνες νωρίτερα να σε απογειώνει σε ατέλειωτους ουρανούς. Να κατεβαίνεις στη μικρή αμμουδιά του Φαλήρου, ο ήλιος να δύει σιγά σιγά, τα πρώτα αστέρια να κάνουν την εμφάνισή τους πάνω από τον αττικό ουρανό, να αγκαλιάζεστε και να φιλιέστε αρχικά συγκρατημένα σαν να αφήνει ο ένας την πρωτοβουλία στον άλλον και ξεθαρρεύοντας να γίνεστε ένα με την άμμο. Να γυρίζεις σπίτι με το τελευταίο τρόλει αδιαφορώντας για τις σηκωμένες σημαίες των ταξί που περιμένουν υπομονετικά τους πελάτες τους και λίγο πριν κοιμηθείς να στέλνεις τα τελευταία μηνύματα στο ταίρι σου και κάθε αργοπορία στην απάντησή της να σου δημουργεί μια γλυκιά προσμονή και όταν ακούς το χαρακτηριστικό ήχο του ληφθέντος μηνύματος να ανακουφίζεσαι.

Ιούνης του 2002 και οι πρώτες διακοπές με τους κολλητούς σου από τη σχολή να σχεδιάζονται σε διαφορετικά σπίτια κάθε ημέρα, κάθε ώρα, κάθε δευτερόλεπτο. Η αδερφή σου να έχει γυρίσει από το μελαγχολικό της Λονδίνο, εσύ να μετανιώνεις κάθε λεπτό τη μη επίσκεψή σου σε αυτήν, τα πρώτα καβγαδάκια στη σχέση σου να σε στεναχωρούν και η εξεταστική του καλοκαιριού σημαντική για την πορεία σου στη σχολή να πηγαίνει από το καλό στο καλύτερο.

Ιούνης του 2003 και οι πρώτες μελαγχολικές σκέψεις να κάνουν την εμφάνισή τους καθώς καταλαβαίνεις ότι πέρασαν τόσο γρήγορα τα χρόνια της σχολής σου. Φοβάσαι αν δεν τρομάζεις κιόλας, τότε που τελείωνες κάθε σχολική χρονιά και νόμιζες ότι δεν θα ξανασυνατούσες τα πολυαγαπημένα σου άτομα ή θα πήγαινες στις κατανησκώσεις που πάντα απόφευγες, ότι αυτό θα ξανασυμβεί και αυτή τη φορά που τελειώνεις τη σχολή. Προβληματίζεσαι για το μέλλον σου, πηγαίνεις σε αξέχαστες συναυλίες που χαράζονται μέσα σου, βολτάρεις στον υπέροχο παραλιακό δρόμο της πόλης σου με αυτή που ακόμη είσαι μαζί της και σχεδιάζεις αγναντεύοντας το σαγηνευτικό ηλιοβασίλεμα τις πρώτες σας κοινές διακοπές.

Ιούνης του 2004 και η εποποιία του Euro σε προιδεάζει. Εσύ να κλαις στο αγαπημένο σου μέρος, στο λόφο του Λυκαβηττού μαζί της καθώς η απόσταση που θα σας χωρίζει το μεταπτυχιακό στην Αγγλία θα φέρει τον αναπόφευκτο χωρισμό. Τα ηλιοβασιλέματα να λιγοστεύουν, το θαύμα της Πορτογαλίας να συνεχίζεται, όλη η Ελλάδα στο πόδι, στις πλατείες να γίνεται ένα μικρό πανηγύρι, η μέθη του καλοκαιριού να φτάνει ως τις ακτές της Λισσαβόνας, θα ήθελες και εσύ να βρίσκεσαι εκεί άλλωστε, αλλά εσύ να προσπαθείς να βρεις τη χρυσή τομή, να κάνεις τους αναγκαίους συμβιβασμούς που θα γλιτώσουν τη σχέση σου. Προς το παρόν γλιτώνει καθώς ο Θεός της Πορτογαλίας θα κάνει το θαύμα του την ημέρα του τελικού αλλά και την επόμενη όταν θα ακούσεις ευχάριστα ότι η φυγή σου στην Αγγλία ματαιώνεται..

Ιούνης του 2005 και κυκλοθυμικά τα διαλύεις όλα. Η συσσώρευση των έντονων συγκινησιακών στιγμών ξεσπά στην πιο ακατάλληλη στιγμή. Ξαφνικά μέσα σε ένα βράδυ, Κυριακής θαρρώ πως ήταν βλέπεις ότι οι συνέπειες των πράξεών σου θα είναι επίπονες. Να τηλεφωνείς στην αδερφή σου, να την εξηγείς τι συνέβη και αυτή ψύχραιμα να σου εξηγεί ότι όλα θα πάνε καλά και ότι δεν θα πρέπει έτσι άκοπα να κάνεις κινήσεις που αργότερα θα μετανιώσεις. Είναι όμως πια αργά... Την επόμενη μέρα θα απομακυνόμουν χωρίς ουσιαστικό λόγο από το ταίρι μου, θα έβρισκα προφάσεις που θα δηλητηρίαζαν τη σχέση μας, θα ακύρωνα τις προγραμματισμένες διακοπές μας και θα κλεινόμουν στον ευατό μου όσο ποτέ άλλοτε.

Ιούνης του 2006 και όλα όσα έχουν προηγηθεί τους προηγούμενους μήνες κρατούνται καλά φυλαγμένα μέσα μου. Σαν να μην έχει περάσει ούτε ένα λεπτό από τα φορτισμένα γεγονότα του προηγούμενου Ιούνη, ανακαλώ στη μνήμη μου σε ένα απομακρυσμένο στρατόπεδο της Ηπείρου στις παρυφές του χιονισμένου Σμόλικα και δίπλα στο τουριστικό ποτάμι του Αώου τις μικρές και μεγάλες αλλαγές που συνέβησαν την προηγούμενη χρονιά. Ένας επίπονος χωρισμός, μια αποφοίτηση από ένα κουραστικό μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών, και η υποχρεωτική στράτευση έρχονται να μου θυμήσουν τα γεγονότα της χρονιάς. Η αναγγελία της πρόσληψής μου σαν από μηχανής θεός ανακουφίζει τις διαδαλώδεις σκέψεις μου και λειτουργεί σαν εφαλτήριο ονείρων και σχεδίων.

Ιούνης του 2007 και η πρώτη μου χρονιά στον επαγγελματικό τομέα συνοδεύεται με ανάμεικτα συναισθήματα. Τα επί χάρτου σχέδια στην αρχή του προηγούμενου φθινοπώρου αποδεικνύονται ανεδαφικά και η προσμονή για το αναπάντεχο που θα επιφέρει την καλύτερη δυνατή βελτίωση της ψυχολογίας μου ακόμη να περιμένει... Η μέρα έχει πέσει, στο βάθος του ορίζοντα τα πρώτα φώτα αγκαλιάζουν τον αττικό ουρανό, στα διπλανά μπαλκόνια παρέες μαζεύουνται για να δουν Euro και λίγο πιο πέρα στα δεξιά μου καθώς βγαίνω στο μπαλκόνι του σπιτιού μου να απολαμβάνω για λίγες ακόμη μέρες τον αγαπημενό μου Λυκαβηττό.

2008-03-15T03:17:00.000-07:00

Η Αθήνα καλοσώριζε την Άνοιξη με ένα αεράκι δροσερό και μεθυστικό που παρέπεμπε σε πρώιμο καλοκαίρι. Προκαλούσε τις αισθήσεις και προσκαλούσε σε ατέλειωτες βόλτες και μάταιες αναζητήσεις. Στο Φάληρο δυο παρέες γύφτων έστηναν τις σκηνές τους στην παλιά,εγκαταλελειμμένη μαρίνα και πιο πέρα πολυτελή κότερα επιδεικνύοντας το σωρευμένο πλούτο των ιδιοκτητών τους πλησιάζαν απειλητικά τις ακτές. Κατά μήκος της παραλιακής γραμμής η ομορφιά απλωνόταν σε όλο της το μεγαλείο. Λίγο πιο έξω από την πυκνοκατοικημένη μεγαλούπολη ερωτευμένα ζευγαράκια κάθε ηλικίας απολάμβαναν τη μέθη του έρωτα. Τα παράνομα έπαιρναν τις κατάλληλες προφυλάξεις μην τυχόν και κανένα γνωστό μάτι προδώσει το καλά κρυμμένο μυστικό τους. Στα τριγύρω ξεχαρβαλωμένα παγκάκια ηλικιωμένοι προσπαθούσαν να βολευτούν στη μία ή στις δύο σανίδες που είχαν απομείνει και βουβά παρακολουθούσαν όσα πιο πέρα διαδραματίζονταν.
Πέντε, έξι τολμηροί ετοιμάζονταν για τις πρώτες βουτιές τους και μερικά μέτρα πιο πέρα μια παρέα φοιτητών με αργούς ρυθμούς προετοιμάζονταν για την αυριανή γιορτή της νεολαίας...

Χιλιόμετρα πιο μακριά ο ήλιος ταξίδευε σε άλλες πολιτείες, υποδεχόταν άλλους ανθρώπους , διαφορετικές φυλές θα έκανε τον κύκλο του και θα επέστρεφε ξανά εδώ την επόμενη μέρα. Αργά αργά θα έκανε την εμφάνιση του πάνω από τον αττικό ουρανό, θα έψαχνε τους γύφτους που τη νύχτα όταν αυτός κοιμόταν δυο περιπολικά είχαν μαζέψει με συνοπτικές διαδικασίες, θα παρατηρούσε πώς τα παράνομα ζευγαράκια δεν είχαν επιστρέψει στο ίδιο σημείο, άλλωστε η ίδια δικαιολογία μέσα μια μέρα δύσκολα γίνεται πιστευτή, θα αναζητούσε τους τολμητίες αλλά ίσως να τους έβρισκε αναπαυτικά στον καναπέ του σπιτιού τους να συζητούν και να διαφωνούν για το εάν βιάστηκαν ή όχι και θα έκανε μια στάση να υποδεχτεί τη γιορτή της νεολαίας....

Άκουσε όμως ότι η γιορτή είχε τελικά ματαιωθεί, απογοητεύθηκε, κοντοστάθηκε και αποφάσισε να αποχωρήσει. Γρήγορα έψαξε για άλλες γιορτές και θα περίμενε την αυριανή μέρα να δει μήπως τελικά δεν είχε ματαιωθεί το πανηγύρι των νέων αλλά απλώς άρχιζε όψιμα καθώς εκείνοι που ήταν επιφορτισμένοι με τις προετοιμασίες τους είχε δει την προηγούμενη μέρα να δραπετεύουν την τελευταία στιγμή αφήνοντας τη γιορτή να περιμένει ίσως για του χρόνου.

Η αυριανή μέρα ήρθε, ο ήλιος επέστρεψε αλλά δυστυχώς το πανηγύρι είχε οριστικά ματαιωθεί. Ποιος ξέρει, ίσως την επόμενη φορά να σταθεί πιο τυχερός...

2008-02-04T10:26:00.000-08:00

Γυρίζω σε δρόμους παλιούς για να ξεχάσω και να θυμηθώ. Σε γειτονιές που ερωτεύθηκα, αγάπησα, χάθηκα, περιπλανήθηκα, μίσησα, έκλαψα με όλη μου την ψυχή. Σε περιοχές που ξενύχτησα, έχασα τον προσανατολισμό μου, ξαναβρήκα το βηματισμό μου. Γυρίζω για να αντιστρέψω τον χρόνο. Αναρωτιέμαι πολλές φορές , τι θέλω πραγματικά να αντιστρέψω; Το χρόνο ή την ίδια μου τη ζωή; Πιάνομαι αδιάβαστος για άλλη μια φορά, μια από τις πολλές φορές τα τελευταία δύο χρόνια. Ακόμη και τώρα αδυνατώ να απαντήσω σε βασικά ερωτήματα που θέτω στον ευατό μου. Πώς θέλω να ζήσω, με ποιους να περάσω μέρος της υπόλοιπής μου ζωής, πώς κατάφερα να απογοητεύσω τα ίδια μου τα όνειρα.
Επιστρέφω επομένως από εκεί που άρχισα τη διαδρομή που πάντα ονειρευόμουν. Μια διαδρομή που με όλα τα ανηφορικά και δύσκολα σημεία της στο τέλος δε μπορεί παρά να φτάσει στον προορισμό της. Αυτή τη φορά δεν πρέπει να πιαστώ και πάλι αδιάβαστος, γιατί τώρα δεν έχω να κάνω με μαθήματα του πανεπιστημίου που ακόμη και αν δεν τα περνούσα τα επαναλάμβανα την επόμενη φορά , αλλά έχω να κάνω με την ίδια μου τη ζωή που σημαντικές της παραλείψεις δεν συγχωρούνται όπως σε ένα αρχάριο μαθητή. Πρέπει να αποφασίσω. Λαθρεπιβάτης της ίδιας μου της ζωής ή συνταξιδιώτης στο όνειρο που μόλις τώρα ξεκινάει;

2007-11-04T12:55:00.000-08:00

Γυρίζω 2 χρόνια πίσω. Αρχές Νοέμβρη του 2005 μια Κυριακή βροχερή και πολύ μελαγχολική. Οι ώρες και τα λεπτά περνούσαν βασανιστικά. Σε λίγες ώρες θα παρουσιαζόμουν στο 6ο Σύνταγμα Πεζικού στην Κόρινθο.
Πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος όταν γυρίζεις στο παρελθόν και ανατρέχεις σε στιγμές που ανεξίτηλα χαράζουν τη μνήμη σου. 2 χρόνια πίσω λοιπόν. 6 Νοέμβρη του 2005, επιστρέφω από την τελευταία μου βόλτα στην αγαπημένη μου Αθήνα στο πατρικό μου στο Μεσολόγγι. Όσα έχουν προηγηθεί τους τελευταίους μήνες πριν από εκείνη τη σημαδιακή Κυριακή φυλλάγονται καλά μέσα μου. Στη διαδρομή της επιστροφής οι σκέψεις κυλούν αργά και με δυσκολία αποστρέφω το μυαλό μου από κακούς συνειρμούς. Όμως ο χρόνος είναι παρών. Τόσο προσδιοριστικός όσο και τα επίθετα που μπορεί κανείς να προσδώσει σε αυτόν. Βασανιστικά αργός, αδυσώπητα στάσιμος εκείνες οι στιγμές μοιάζουν αιώνιες. Το λεωφορείο με ταχύτητα διασχίζει τη νέα εθνική οδό αλλά οι σκέψεις συνεχίζουν τον υπερβολικά αργό ρυθμό τους. Κάποιες γρήγορες αναλαμπές δεν καταφέρνουν να διώξουν αυτή τη βραδυπορία.
Σε λίγη ώρα το λεωφορείο φτάνει στον προορισμό του. Η νύχτα έχει πέσει απότομα αλλά ο χρόνος συνεχίζει την ίδια του πορεία. Η ψυχολογία μου στο ναδίρ ταιριάζει απόλυτα και με τον καιρό και με την εποχή. Τα λεπτά περνούν και η αυριανή μέρα πλησιάζει. Θα έδινα τα πάντα να σταμάταγε ο χρόνος εκεί, και να ξανάρχιζε από το σημείο που εγώ θα όριζα. Τόσα επίθετα προσδιορίζουν το χρόνο αλλά όχι και αυτό σκέφτομαι. Δεν καθορίζεται ο χρόνος κατά το επιθυμητό και αυτό με επαναφέρει στην πραγματικότητα. Σε μερικές ώρες ξημερώνει και η πρώτη Δευτέρα του Νοέμβρη θα με βρει σε άλλον τόπο, με άλλους ανθρώπους που σίγουρα θα έχουν διαφορετικές εμπειρίες και βιώματα. Γρήγορα ξεχνάω την αυριανή μέρα και επιστρέφω στο τώρα. Η μουσική στέκεται δίπλα μου και με βοηθάει να σκεφτώ θετικά. Γνωστά μουσικά ακούσματα με συντροφεύουν για το υπόλοιπο της μέρας και οι αναμνήσεις με τα οποία αυτά έχουν συνδεθεί με κάνουν να αισιοδοξώ. Με το χέρι στο κινητό στέλνω τα τελευταία μου μηνύματα σε αγαπημένα μου πρόσωπα πριν με πάρει ο ύπνος και ονειρευτώ αυτό που θα επιθυμούσα, να σταματήσει ο χρόνος. Όμως (δυστυχώς ή ευτυχώς) πολλές φορές και τα όνειρα δεν ορίζονται με βάση τις επιθυμίες μας καθώς αυτά αφήνονται να δράσουν στη σφαίρα του ασυνειδήτου.....

Ξημέρωσε και το παρόν με καλεί ξανά στις επάλξεις, να ξεπεράσω τις όποιες δυσκολίες για να ατενίσω στο τέλος της διαδρομής ένα αισιόδοξο μέλλον που όμως θα έχει δημιουργηθεί στη βάση των αναμνήσεων και των περασμένων...

2007-07-07T08:09:00.000-07:00

7 Ιουλίου 2007. Πλησιάζουμε στη μέση του καλοκαιριού, στο τέλος μιας επίπονης χρονιάς. Όπως σε κάθε τέλος έτσι και σε αυτό κάνω μια ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε. Τι πέτυχα, ποιες από τις προσδοκίες και τα όνειρά μου εκπληρώθηκαν, πόσες απογοητεύσεις έντονες ή μη δεν έχει σημασία πήρα, και εάν σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά βελτιώθηκα, ένιωσα καλύτερα, ανακάλυψα νέες πτυχές του ευατού μου που ίσως δεν ήξερα.
Πράγματι, αναλογιζόμενος όλα αυτά και γράφοντας τα παράλληλα, συνειδητοποίησα ότι σε γενικές γραμμές η χρονιά που περνάει κρίνεται επιτυχής. Θα αναρωτηθεί κάποιος πώς από μόνος του μπορεί κανείς να κρίνει εάν μια χρονιά είναι επιτυχημένη ή όχι. Σίγουρα δεν είναι τόσο απλό αλλά θα έλεγα ότι αυτό επιτυγχάνεται με την κατάκτηση των περισσότερων στόχων που έθεσα στην αρχή της χρονιάς. Σα μια ζυγαριά που μετράει ερεθίσματα, όνειρα, φιλοδοξίες, προσδοκίες, πόθους και ανάλογα με την επίτευξη ή όχι αυτών γέρνει από τη μία ή από την άλλη πλευρά αντίστοιχα. Νέα χρονιά στον ορίζοντα οι προσδοκίες να αυξάνουν. Η ζυγαριά να μηδενίζει και ξανά από την αρχή. Αλλά αυτός ο αγώνας είναι πολύ δημιουργικός και ωραίος, σε γεμίζει ενέργεια και σου δίνει αντοχές. Πώς την ατενίζω τη χρονιά που φεύγει και πώς αυτή που έρχεται; Αυτή που έμεινε πίσω με γλυκιά νοσταλγία και αυτή που αποκαλύπτεται μπροστά μου γεμάτος αισιοδοξία.

Υ.Γ. Φυσικά και δεν ήρθε το 2008. Απλώς και εγώ σαν τους μαθητές που παίρνουν την τελική τους αξιολόγηση στο τέλος του Ιούνη, σαν τις επιχειρήσεις που κάνουν έναν απολογισμό κατά τα μέσα του καλοκαιριού, σαν τους έρωτες που τελείωσαν, προώρα ή όχι δεν έχει σημασία, στις αρχές του για να αντικατασταθούν ίσως από άλλους, έτσι και εγώ κάνω το δικό μου πρόχειρα σχεδιαζόμενο απολογισμό σε ένα ιστολόγιο που δημιουργήθηκε και για έναν από αυτούς τους λόγους.

Αναμνήσεις σε καλοκαιρινό φόντο

2007-06-06T08:26:00.000-07:00

Και έτσι όλα όσα πέρασαν μοιάζουν να είναι μια μακρινή ανάμνηση...

Αναμνήσεις και καλοκαίρι ή καλοκαιρινές αναπολήσεις στο πρόσφατο παρελθόν. Θα μπορούσε να είναι άραγε ένας τίτλος από ένα μυθιστόρημα όμως στην πραγματικότητα είναι η ίδια μας η ζωή. Χωρίς μνήμες, θύμησες όλα μοιάζουν να αρχίζουν από το μηδέν. Σαν να βγαίνεις από ενα σκοτεινό τούνελ και το τοπίο που αντικρίζεις να είναι τόσο άγνωστο που να σε φοβίζει.
Έτσι λοιπόν μοιάζουν τα περασμένα. Σα φωτογραφίες καλά σφραγισμένες σε ένα κουτί πεταμένο στην άκρη μιας ετοιμόρροπης αποθήκης.
Το καλοκαίρι έφθασε και ευθύμως ανακαλώ στη μνήμη μου περιστατικά, παραστάσεις από διάφορα καλοκαίρια που χρωμάτισαν τη ζωή μου, όπως συμβαίνει άλωστε με όλες τις εποχές, συζητήσεις, γεγονότα που με σημάδεψαν.
Με νοσταλγία ανατρέχω σε κάθε καλοκαίρι της μέχρι τώρα ζωής μου και θυμάμαι όλες τις στιγμές, χαρούμενες και δυσάρεστες. Κάθε στιγμή ξεχωριστή για μένα φανερώνει την αισθαντικότητα αυτής της εποχής και μου αποκαλύπτει τις κρυφές πτυχές της.

2007-04-16T05:44:00.000-07:00

Και να 'μαστε πάλι μαζί. Στη μέση της διαδρομής λίγο πριν προσγειωθούμε στο θέρος. Τα συναισθήματα εναλλάσσονται μαζί με τις εποχές και αυτό κάποιες φορές φοβίζει και κάποιες γοητεύει. Καλοκαίρι μπροστά και τα όνειρα να απογειώνονται .Να σχεδιάζουμε για ταξίδια σε ξένες, μαγικές,μακρινές πολιτείες με όλα τα δυνατά μέσα. Με αεροπλάνα για γρήγορη μετάβαση στον τελικό προoρισμό και περισσότερες μέρες για περιπλάνηση. Με τρένα για την απόλαυση σε άγνωστες διαδρομές και μια τυχόν γνωριμία με τον έρωτα της ζωής σου καθώς απολαμβάνεις μια τελευταία ρουφηξιά του στριφτού σου τσιγάρου και η εώς τότε άγνωστη σου ζητάει εάν μπορείς να σταματήσεις να καπνίζεις, καθώς την ενοχλεί και εσύ βρίσκεις την αφορμή που τόσο περίμενες για να την γνωρίσεις. Με πλοία και όπου μας βγάλει . Να σε ρωτάει ο ταξιδιωτικός πράκτορας "νεαρέ, ποιος είναι ο προορισμός σου" ( πάντα ενικός, λες και γνωριζόμασταν και από παλιά) και να το ακούς πολλές φορές μέχρι κάποιος να σε ξυπνήσει καθώς εσύ ήδη σκέφτεσαι όχι το νησί, γιατί από την αρχή δεν ήξερες που ακριβώς ήθελες να πας, αλλά εάν υπάρχει κανένα εισιτήριο με όλους τους δυνατούς προορισμούς σε προνομιακή τιμή. Με αυτοκίνητο ή καλύτερα βανάκι για να χωράει όλη η παρέα, μη μείνει και κανένας παραπονεμένος, για το γύρο της Ιβηρικής χερσονήσου. Να έχεις ακούσει τόσα πολλά που είσαι σίγουρος ότι τα μέρη που τώρα σχεδιάζεις πρώτη φορά να πας κάπου τα έχεις συναντήσεις. Να θες 200 χιλιόμετρα για το πλησιέστερο βενζινάδικο, ο μετρητής να υποδεικνύει ότι μπορείς ακόμη να διανύσεις 210 και ξαφνικά να πετάγεται από το πουθενά μια ταμπέλα: 20 χιλιόμετρα δεξιά, Γιβραλτάρ. Να υπολογίζεις ξανά και ξανά και να μη σου βγαίνουν, 200 από πριν και 20 να πας και 20 να γυρίσεις, 240. Δεν θα φτάσει η βενζίνη, να λεέι ο γκρινιάρης της παρέας, αλλά αμέσως να πετάγεται ο πάντα αισιόδοξος " ε και, πάμε ως το πλησιέστερο βενζινάδικο, γεμίζουμε το ρεζερβουάρ, και επιστρέφουμε πίσω".
Με μηχανές σαν σε διαφήμιση σε ταξιωτικό ημερολόγιο ψάχνοντας όμως τους χορηγούς. Να προσπαθείς να πείσεις τους γονείς σου για το συναρπαστικό της υπόθεσης να είναι χορηγοί σε μια ανεπανάληπτη εμπειρία αλλά να μην καταλαβαίνουν τίποτα. Να σκέφτεσαι να ζητήσεις ένα άτοκο δάνειο από τα αδέρφια που δουλεύουν, αλλά με τι θάρρος; Το προηγούμενο άτοκο δάνειο ακόμη το περιμένουν. Ξεχνάς άλλωστε πως την πήρες τη μηχανή; Επιχορήγησαν το μέσο, να επιχορηγήσουν και το ταξίδι;
Το καλοκαίρι πλησιάζει, άρχισε λοιπόν τα σχέδια επί χάρτου. Αυτό το καλοκαίρι είναι δικό σου.

2006-12-22T04:18:00.000-08:00

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΑ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΑ

Φθινοπωρινά διαπιστευτήρια

Το φθινόπωρο είχε για τα καλά μπει. Οι πρώτες του ημέρες δεν προμήνυαν όλα όσα θα συνέβαιναν, αν και κάτι στην ατμόσφαιρα έδειχνε πρόδηλα ότι όσα θα επακολουθούσαν ήταν η φυσική κατάληξή τους. Στην εξώθυρα του Σεπτεμβρίου, ο Οκτώβριος, με το πόδι στο θέρος και το βλέμμα στο χειμώνα μάζευε τις αναμνήσεις όλων αυτών των χρόνων. Οι επόμενες ημέρες του μήνα έγιναν πιο σκοτεινές, γεγονός που φανέρωνε ότι ο ερχομός της ισημερίας ήταν πια κοντά. Οι πρώτες φθινοπωρινές βροχές άφηναν το αποτύπωμά τους στην επιφάνεια του εδάφους και η μυρωδιά που αναδεικνυόταν διέγερνε τις αισθήσεις προκαλώντας έντονες επιθυμίες.
Ψιλόβρεχε το βράδυ του Σαββάτου στα δυτικά μέρη της πόλης, Ήδη είχε κάνει την εμφάνιση του και ο Οκτώβριος γλιστρώντας στα λιθόστρωτα του χειμώνα. Στο βάθος του μουντού ουρανού ένα μικρό άνοιγμα ανάμεσα στα σύννεφα φανέρωνε ότι η επερχόμενη καταιγίδα όπως άλλωστε είχε προειδοποιήσει ο τοπικός μετεωρολογικός σταθμός δεν θα διαρκούσε για πολύ. Οι ψαράδες που με την εμπειρία τους τόσα χρόνια μπορούσαν να διαβάζουν τον καιρό ετοιμάζονταν να ανοιχτούν στα ήρεμα νερά της θάλασσας που συνήθως ακολουθούν μια πρόσκαιρη νεροποντή. Οι ίδιοι γνώριζαν ότι αυτές οι στιγμές, όπου τα χαλκόχροα αυτά σύννεφα καθώς απομακρύνονται πλησιάζουν την άκρη του ορίζοντα, είναι τόσο μοναδικές όσο είναι και οι ζωές των ανθρώπων. Μαγεμένοι από την παροδικότητα των στιγμών απολαμβάνουν και την τελευταία ρουφηξιά του στριφτού τσιγάρου τους που με ιδιαίτερη φροντίδα έχουν φτιάξει. Εξαίσια αυτή η εποχή του χρόνου αναλογίζονται και με αυτή τη σκέψη ετοιμάζονται για τον καθημερινό αγώνα επιβίωσής τους.
Στην πρύμνη δυο μικρών πλοιαρίων κάποιοι ξεχασμένοι τουρίστες απολαμβάνουν τις τελευταίες στιγμές ξεκούρασης, συζητώντας ίσως για έρωτες που ανέμεναν και δεν ήρθαν ίσως για τις καλοκαιρινές τους αναμνήσεις που άρχισαν ήδη να ξεθωριάζουν σίγουρα όμως η κουβέντα ήταν τόσο χαλαρωτική που το διέκρινες στα πρόσωπα τους. Γαλήνιες φιγούρες μιας παλιάς εποχής σε καινούριο φόντο.
Λίγο πιο πέρα γάτες κυνηγούσαν τα κίτρινα φύλλα των φυλλοβόλων δέντρων και ένα αδέσποτο σκυλί αναζητούσε τη συντροφιά του επερχόμενου χειμώνα. Φθινοπωρινά διαπιστευτήρια…

2006-12-21T23:46:00.000-08:00

Χριστούγεννα 2006. Το τέλος του έτους είναι κοντά. Η έλευση του 2007 να φέρει στον καθένα από εμάς ότι προσδοκά. Φεύγουν τα χρόνια τόσο γρήγορα και με μελαγχολία ανασκαλεύω το παρελθόν. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, μου αρέσει να κάνω μια στάση σε όσα έχω ζήσει,να ανακαλύπτω πτυχές του εαυτού μου, να θυμάμαι τα λάθη μου και να χαίρομαι για όσα δεν έχω μετανιώσει, να θυμάμαι τις ωραίες στιγμές και να χτίζω το μέλλον. Τέτοια εποχή μου αρέσει να είμαι ένας από τους αιώνιους αναβλητικούς. Να ταξιδεύω με πυξίδα τα όνειρά μου σαν να έχω γυρίσει ολόκληρο τον κόσμο και να ξέρω πώς δεν μπορεί κάποτε και τα πιο παράξενα από αυτά γίνονται πραγματικότητα. Έτσι και αλλιώς τα όνειρα από μόνα τους είναι μια ευλογημένη αταξία που ακόμη και όταν η μη εκπλήρωσή τους μας κάνει να απογηοτευόμαστε τότε φαίνονται στα μάτια μας σαν μια ανυπέρβλητη δυσκολία. Μια τέτοια δυσκολία όμως είναι ένα φως. Γιατί αυτό είναι το όνειρο.
Εύχομαι το 2007 να μπει στον καθένα μας τόσο φως όσο χρειάζεται για να κάνει όσα επιθυμεί πραγματικότητα.

2006-12-12T23:51:00.000-08:00

13 Δεκέμβρη και αναπάντεχα πάλι μαζί. Για να γράψω απλώς τις πρωινές μου σκέψεις επανέρχομαι. Σήμερα λόγω απεργίας κάποιων μέσων μαζικής μεταφοράς και λόγω της στάσης εργασίας κάποιων άλλων, ανυπόφορη κατάσταση δημιουργήθηκε στους περισσότερους δρόμους της Αθήνας. Κάνω τη σκέψη ότι αρκετός χρόνος σπαταλιέται στους δρόμους. Ταυτόχρονα αναρωτιέμαι ότι ένα ευέλικτο μέσο μεταφοράς χρειάζεται. Ένα ποδήλατο ίσως, μια μηχανή ακόμη καλύτερα. Αυτές τις στιγμές μπαίνω και εγώ στη ψυχολογία αυτού που αναπολεί μια ζωή σε πιο χαλαρούς ρυθμούς, μια ζωή που κάθε δευτερόλεπτο έχει αξία. Τις ώρες της μεγάλης κίνησης, όπου τα αυτοκίνητα κινούνται με αργούς ρυθμούς θα ήθελα να μάθω αν αυτή ήταν η ζωή που οι περισσότεροι από αυτούς ονειρεύτηκαν, αυτή που ανέμεναν να έρθει. Σίγουρα όμως ξέρω ότι κολλημένοι στην κίνηση με το μυαλό τους κάνουν ταξίδια σε άλλους τόπους σε άλλες εποχές. Μα που το ξέρω; Τα ίδια ταξίδια κάνω και εγώ. Έτσι και αλλιώς τα όνειρα έχουν κοινές αποχρώσεις.

2006-12-12T05:40:00.000-08:00

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2006, του Αγ. Σπυρίδωνος. Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες. Χρόνια πολλά και στην αδερφή μου, τη Ρούλα. Έπρεπε να φτάσει μέσα Δεκέμβρη για να δούμε τον καιρό να ισορροπεί. Ναι, να ισορροπεί καθώς για μένα Δεκέμβρης σημαίνει βροχές, συζητήσεις γύρω από το τζάκι, χειμωνιάτικα ρούχα, χιόνια στα ορεινά, εξορμήσεις στο βουνό για να χαρούν τα παιδιά τις λευκές νιφάδες και όχι μόνο μικρή μέρα καθώς το απόγειο της νύχτας φτάνει προς το τέλος της. Φεύγουν γρήγορα οι εποχές αλλά οι αναμνήσεις που τις συνοδεύουν ξαναγυρνούν, φέρνοντας άλλοτε χαρά και άλλοτε λύπη...

Καλή αρχή

2006-12-07T06:28:00.000-08:00

Καλή αρχή. Το blog αυτό ελπίζει να αποτελέσει την αρχή για περισσότερες εποικοδομητικές συζητήσεις, για την παρουσίαση των απόψεων του καθενός, για την ανταλλαγή σκέψεων.Στο τέλος της κάθε εβδομάδας θα γίνεται μια ανασκόπηση τόσο των προβληματισμών, συζητήσεων που μπορεί να έχουν τεθεί όσο και των πιο σημαντικών θεμάτων όπως αυτά εμείς θα επιλέγουμε.