Sunday, 15 June 2008

Πέρασαν κιόλας τρεις μήνες από την τελευταία μας συνάντηση. Να μαστε πάλι όμως μαζί στα μέσα του Ιούνη, στις αρχές του θέρους. Ενός Ιούνη, με μπάλα και συναυλίες, με βόλτες και βουτιές, με ανόητα φλερτ και ευχάριστες συζητήσεις. Ιούνης λοιπόν και τα συναισθήματα που συνοδεύουν αυτό το μήνα έντονα όσο σε κανέναv άλλο μήνα. Προσωπικά, πάντα απεχθανόμουν τον Ιούνη και τις ηλιόλουστες μέρες του. Ανέκαθεν εκείνο που φοβόμουν πάνοτε και περισσότερο από ότι άλλο ήταν η μοναξιά των επαρχιακών δρόμων ντάλα μεσημέρι στη μικρή μου πόλη. Οι δρόμοι βουβοί, οι περισσότεροι να έχουν αποδράσει στις πιο κοντινές παραλίες, ο ήλιος να καίει πάνω στο δέρμα και η εναλλαγή των συναισθημάτων να προκαλεί συγκινησιακή φόρτιση. Κρυμμένες καλά αυτές οι εικόνες στο πίσω μέρος του μυαλού μου έρχονται αραιά και που να μου θυμήσουν και να μου δείξουν τη μοναδικότητα των στιγμών όπως διαφορετικά αποτυπώνονται στον καθένα μας. Κάθε Ιούνης αλλιώτικος από κάθε άλλον Ιούνη, μοναδικός σε σχέση με τους άλλους μήνες, με ποικίλες στιγμές και παραστάσεις αποκαλύπτει έντονα εικόνες του παρελθόντος. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς και ποιες χρονιές; Ιούνης του '99 και προετοιμασία για τις ψυχοφθόρες πανελλήνιες εξετάσεις; Αφόρητη ζέστη, εσύ να ακούς από γνωστούς, φίλους, αδέρφια τη μαγεία του καλοκαιριού, το σχεδίασμα επί χάρτου των επικείμενων διακοπών σε ελληνικά νησιά, τον ανεπαίσθητο θόρυβο από το κλείσιμο της πόρτας του μπάνιου μην τυχόν και ξυπνήσει το παιδί που απαλά κοιμάται και εσύ εσώκλειστος λύνοντας ασκήσεις και γράφοντας παρόμοιους προλόγους και επιλόγους που θα μπορούσαν να προσαρμοστούν σε κάθε ενδεχόμενο ζήτημα έκθεσης να σκαλίζεις το παλιό γραφείο καταγράφοντας τα όνειρά σου.

Ιούνης του 2000 και τα όνειρα που είχες σκαλίσει την προηγούμενη χρονιά γίνονται μέρος της πραγματικότητας. Πρωτή χρονιά μακριά από τη γενέθλια γη να σουλατσάρεις σε πλατείες γειτονιών του κέντρου που μετοίκησες, να μαζεύεσαι σε σπίτια καινούριων φίλων που ήδη γνώρισες για να παρακολουθήσεις Euro, να κατεβαίνεις στην προκυμαία του μεγάλου λιμανιού ξημερώματα, περιμένοντας την αυγή να χαράξει και εσύ να κατεβάζεις ξεροβήχοντας τις λιγοστές τζούρες από τα σκληρά τσιγάρα του κολλητού σου.

Ιούνης 2001 και ο έρωτας που είχε κάνει την εμφάνισή του λίγους μήνες νωρίτερα να σε απογειώνει σε ατέλειωτους ουρανούς. Να κατεβαίνεις στη μικρή αμμουδιά του Φαλήρου, ο ήλιος να δύει σιγά σιγά, τα πρώτα αστέρια να κάνουν την εμφάνισή τους πάνω από τον αττικό ουρανό, να αγκαλιάζεστε και να φιλιέστε αρχικά συγκρατημένα σαν να αφήνει ο ένας την πρωτοβουλία στον άλλον και ξεθαρρεύοντας να γίνεστε ένα με την άμμο. Να γυρίζεις σπίτι με το τελευταίο τρόλει αδιαφορώντας για τις σηκωμένες σημαίες των ταξί που περιμένουν υπομονετικά τους πελάτες τους και λίγο πριν κοιμηθείς να στέλνεις τα τελευταία μηνύματα στο ταίρι σου και κάθε αργοπορία στην απάντησή της να σου δημουργεί μια γλυκιά προσμονή και όταν ακούς το χαρακτηριστικό ήχο του ληφθέντος μηνύματος να ανακουφίζεσαι.

Ιούνης του 2002 και οι πρώτες διακοπές με τους κολλητούς σου από τη σχολή να σχεδιάζονται σε διαφορετικά σπίτια κάθε ημέρα, κάθε ώρα, κάθε δευτερόλεπτο. Η αδερφή σου να έχει γυρίσει από το μελαγχολικό της Λονδίνο, εσύ να μετανιώνεις κάθε λεπτό τη μη επίσκεψή σου σε αυτήν, τα πρώτα καβγαδάκια στη σχέση σου να σε στεναχωρούν και η εξεταστική του καλοκαιριού σημαντική για την πορεία σου στη σχολή να πηγαίνει από το καλό στο καλύτερο.

Ιούνης του 2003 και οι πρώτες μελαγχολικές σκέψεις να κάνουν την εμφάνισή τους καθώς καταλαβαίνεις ότι πέρασαν τόσο γρήγορα τα χρόνια της σχολής σου. Φοβάσαι αν δεν τρομάζεις κιόλας, τότε που τελείωνες κάθε σχολική χρονιά και νόμιζες ότι δεν θα ξανασυνατούσες τα πολυαγαπημένα σου άτομα ή θα πήγαινες στις κατανησκώσεις που πάντα απόφευγες, ότι αυτό θα ξανασυμβεί και αυτή τη φορά που τελειώνεις τη σχολή. Προβληματίζεσαι για το μέλλον σου, πηγαίνεις σε αξέχαστες συναυλίες που χαράζονται μέσα σου, βολτάρεις στον υπέροχο παραλιακό δρόμο της πόλης σου με αυτή που ακόμη είσαι μαζί της και σχεδιάζεις αγναντεύοντας το σαγηνευτικό ηλιοβασίλεμα τις πρώτες σας κοινές διακοπές.

Ιούνης του 2004 και η εποποιία του Euro σε προιδεάζει. Εσύ να κλαις στο αγαπημένο σου μέρος, στο λόφο του Λυκαβηττού μαζί της καθώς η απόσταση που θα σας χωρίζει το μεταπτυχιακό στην Αγγλία θα φέρει τον αναπόφευκτο χωρισμό. Τα ηλιοβασιλέματα να λιγοστεύουν, το θαύμα της Πορτογαλίας να συνεχίζεται, όλη η Ελλάδα στο πόδι, στις πλατείες να γίνεται ένα μικρό πανηγύρι, η μέθη του καλοκαιριού να φτάνει ως τις ακτές της Λισσαβόνας, θα ήθελες και εσύ να βρίσκεσαι εκεί άλλωστε, αλλά εσύ να προσπαθείς να βρεις τη χρυσή τομή, να κάνεις τους αναγκαίους συμβιβασμούς που θα γλιτώσουν τη σχέση σου. Προς το παρόν γλιτώνει καθώς ο Θεός της Πορτογαλίας θα κάνει το θαύμα του την ημέρα του τελικού αλλά και την επόμενη όταν θα ακούσεις ευχάριστα ότι η φυγή σου στην Αγγλία ματαιώνεται..

Ιούνης του 2005 και κυκλοθυμικά τα διαλύεις όλα. Η συσσώρευση των έντονων συγκινησιακών στιγμών ξεσπά στην πιο ακατάλληλη στιγμή. Ξαφνικά μέσα σε ένα βράδυ, Κυριακής θαρρώ πως ήταν βλέπεις ότι οι συνέπειες των πράξεών σου θα είναι επίπονες. Να τηλεφωνείς στην αδερφή σου, να την εξηγείς τι συνέβη και αυτή ψύχραιμα να σου εξηγεί ότι όλα θα πάνε καλά και ότι δεν θα πρέπει έτσι άκοπα να κάνεις κινήσεις που αργότερα θα μετανιώσεις. Είναι όμως πια αργά... Την επόμενη μέρα θα απομακυνόμουν χωρίς ουσιαστικό λόγο από το ταίρι μου, θα έβρισκα προφάσεις που θα δηλητηρίαζαν τη σχέση μας, θα ακύρωνα τις προγραμματισμένες διακοπές μας και θα κλεινόμουν στον ευατό μου όσο ποτέ άλλοτε.

Ιούνης του 2006 και όλα όσα έχουν προηγηθεί τους προηγούμενους μήνες κρατούνται καλά φυλαγμένα μέσα μου. Σαν να μην έχει περάσει ούτε ένα λεπτό από τα φορτισμένα γεγονότα του προηγούμενου Ιούνη, ανακαλώ στη μνήμη μου σε ένα απομακρυσμένο στρατόπεδο της Ηπείρου στις παρυφές του χιονισμένου Σμόλικα και δίπλα στο τουριστικό ποτάμι του Αώου τις μικρές και μεγάλες αλλαγές που συνέβησαν την προηγούμενη χρονιά. Ένας επίπονος χωρισμός, μια αποφοίτηση από ένα κουραστικό μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών, και η υποχρεωτική στράτευση έρχονται να μου θυμήσουν τα γεγονότα της χρονιάς. Η αναγγελία της πρόσληψής μου σαν από μηχανής θεός ανακουφίζει τις διαδαλώδεις σκέψεις μου και λειτουργεί σαν εφαλτήριο ονείρων και σχεδίων.

Ιούνης του 2007 και η πρώτη μου χρονιά στον επαγγελματικό τομέα συνοδεύεται με ανάμεικτα συναισθήματα. Τα επί χάρτου σχέδια στην αρχή του προηγούμενου φθινοπώρου αποδεικνύονται ανεδαφικά και η προσμονή για το αναπάντεχο που θα επιφέρει την καλύτερη δυνατή βελτίωση της ψυχολογίας μου ακόμη να περιμένει... Η μέρα έχει πέσει, στο βάθος του ορίζοντα τα πρώτα φώτα αγκαλιάζουν τον αττικό ουρανό, στα διπλανά μπαλκόνια παρέες μαζεύουνται για να δουν Euro και λίγο πιο πέρα στα δεξιά μου καθώς βγαίνω στο μπαλκόνι του σπιτιού μου να απολαμβάνω για λίγες ακόμη μέρες τον αγαπημενό μου Λυκαβηττό.

Saturday, 15 March 2008

Η Αθήνα καλοσώριζε την Άνοιξη με ένα αεράκι δροσερό και μεθυστικό που παρέπεμπε σε πρώιμο καλοκαίρι. Προκαλούσε τις αισθήσεις και προσκαλούσε σε ατέλειωτες βόλτες και μάταιες αναζητήσεις. Στο Φάληρο δυο παρέες γύφτων έστηναν τις σκηνές τους στην παλιά,εγκαταλελειμμένη μαρίνα και πιο πέρα πολυτελή κότερα επιδεικνύοντας το σωρευμένο πλούτο των ιδιοκτητών τους πλησιάζαν απειλητικά τις ακτές. Κατά μήκος της παραλιακής γραμμής η ομορφιά απλωνόταν σε όλο της το μεγαλείο. Λίγο πιο έξω από την πυκνοκατοικημένη μεγαλούπολη ερωτευμένα ζευγαράκια κάθε ηλικίας απολάμβαναν τη μέθη του έρωτα. Τα παράνομα έπαιρναν τις κατάλληλες προφυλάξεις μην τυχόν και κανένα γνωστό μάτι προδώσει το καλά κρυμμένο μυστικό τους. Στα τριγύρω ξεχαρβαλωμένα παγκάκια ηλικιωμένοι προσπαθούσαν να βολευτούν στη μία ή στις δύο σανίδες που είχαν απομείνει και βουβά παρακολουθούσαν όσα πιο πέρα διαδραματίζονταν.
Πέντε, έξι τολμηροί ετοιμάζονταν για τις πρώτες βουτιές τους και μερικά μέτρα πιο πέρα μια παρέα φοιτητών με αργούς ρυθμούς προετοιμάζονταν για την αυριανή γιορτή της νεολαίας...

Χιλιόμετρα πιο μακριά ο ήλιος ταξίδευε σε άλλες πολιτείες, υποδεχόταν άλλους ανθρώπους , διαφορετικές φυλές θα έκανε τον κύκλο του και θα επέστρεφε ξανά εδώ την επόμενη μέρα. Αργά αργά θα έκανε την εμφάνιση του πάνω από τον αττικό ουρανό, θα έψαχνε τους γύφτους που τη νύχτα όταν αυτός κοιμόταν δυο περιπολικά είχαν μαζέψει με συνοπτικές διαδικασίες, θα παρατηρούσε πώς τα παράνομα ζευγαράκια δεν είχαν επιστρέψει στο ίδιο σημείο, άλλωστε η ίδια δικαιολογία μέσα μια μέρα δύσκολα γίνεται πιστευτή, θα αναζητούσε τους τολμητίες αλλά ίσως να τους έβρισκε αναπαυτικά στον καναπέ του σπιτιού τους να συζητούν και να διαφωνούν για το εάν βιάστηκαν ή όχι και θα έκανε μια στάση να υποδεχτεί τη γιορτή της νεολαίας....

Άκουσε όμως ότι η γιορτή είχε τελικά ματαιωθεί, απογοητεύθηκε, κοντοστάθηκε και αποφάσισε να αποχωρήσει. Γρήγορα έψαξε για άλλες γιορτές και θα περίμενε την αυριανή μέρα να δει μήπως τελικά δεν είχε ματαιωθεί το πανηγύρι των νέων αλλά απλώς άρχιζε όψιμα καθώς εκείνοι που ήταν επιφορτισμένοι με τις προετοιμασίες τους είχε δει την προηγούμενη μέρα να δραπετεύουν την τελευταία στιγμή αφήνοντας τη γιορτή να περιμένει ίσως για του χρόνου.

Η αυριανή μέρα ήρθε, ο ήλιος επέστρεψε αλλά δυστυχώς το πανηγύρι είχε οριστικά ματαιωθεί. Ποιος ξέρει, ίσως την επόμενη φορά να σταθεί πιο τυχερός...

Monday, 4 February 2008

Γυρίζω σε δρόμους παλιούς για να ξεχάσω και να θυμηθώ. Σε γειτονιές που ερωτεύθηκα, αγάπησα, χάθηκα, περιπλανήθηκα, μίσησα, έκλαψα με όλη μου την ψυχή. Σε περιοχές που ξενύχτησα, έχασα τον προσανατολισμό μου, ξαναβρήκα το βηματισμό μου. Γυρίζω για να αντιστρέψω τον χρόνο. Αναρωτιέμαι πολλές φορές , τι θέλω πραγματικά να αντιστρέψω; Το χρόνο ή την ίδια μου τη ζωή; Πιάνομαι αδιάβαστος για άλλη μια φορά, μια από τις πολλές φορές τα τελευταία δύο χρόνια. Ακόμη και τώρα αδυνατώ να απαντήσω σε βασικά ερωτήματα που θέτω στον ευατό μου. Πώς θέλω να ζήσω, με ποιους να περάσω μέρος της υπόλοιπής μου ζωής, πώς κατάφερα να απογοητεύσω τα ίδια μου τα όνειρα.
Επιστρέφω επομένως από εκεί που άρχισα τη διαδρομή που πάντα ονειρευόμουν. Μια διαδρομή που με όλα τα ανηφορικά και δύσκολα σημεία της στο τέλος δε μπορεί παρά να φτάσει στον προορισμό της. Αυτή τη φορά δεν πρέπει να πιαστώ και πάλι αδιάβαστος, γιατί τώρα δεν έχω να κάνω με μαθήματα του πανεπιστημίου που ακόμη και αν δεν τα περνούσα τα επαναλάμβανα την επόμενη φορά , αλλά έχω να κάνω με την ίδια μου τη ζωή που σημαντικές της παραλείψεις δεν συγχωρούνται όπως σε ένα αρχάριο μαθητή. Πρέπει να αποφασίσω. Λαθρεπιβάτης της ίδιας μου της ζωής ή συνταξιδιώτης στο όνειρο που μόλις τώρα ξεκινάει;

Sunday, 4 November 2007

Γυρίζω 2 χρόνια πίσω. Αρχές Νοέμβρη του 2005 μια Κυριακή βροχερή και πολύ μελαγχολική. Οι ώρες και τα λεπτά περνούσαν βασανιστικά. Σε λίγες ώρες θα παρουσιαζόμουν στο 6ο Σύνταγμα Πεζικού στην Κόρινθο.
Πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος όταν γυρίζεις στο παρελθόν και ανατρέχεις σε στιγμές που ανεξίτηλα χαράζουν τη μνήμη σου. 2 χρόνια πίσω λοιπόν. 6 Νοέμβρη του 2005, επιστρέφω από την τελευταία μου βόλτα στην αγαπημένη μου Αθήνα στο πατρικό μου στο Μεσολόγγι. Όσα έχουν προηγηθεί τους τελευταίους μήνες πριν από εκείνη τη σημαδιακή Κυριακή φυλλάγονται καλά μέσα μου. Στη διαδρομή της επιστροφής οι σκέψεις κυλούν αργά και με δυσκολία αποστρέφω το μυαλό μου από κακούς συνειρμούς. Όμως ο χρόνος είναι παρών. Τόσο προσδιοριστικός όσο και τα επίθετα που μπορεί κανείς να προσδώσει σε αυτόν. Βασανιστικά αργός, αδυσώπητα στάσιμος εκείνες οι στιγμές μοιάζουν αιώνιες. Το λεωφορείο με ταχύτητα διασχίζει τη νέα εθνική οδό αλλά οι σκέψεις συνεχίζουν τον υπερβολικά αργό ρυθμό τους. Κάποιες γρήγορες αναλαμπές δεν καταφέρνουν να διώξουν αυτή τη βραδυπορία.
Σε λίγη ώρα το λεωφορείο φτάνει στον προορισμό του. Η νύχτα έχει πέσει απότομα αλλά ο χρόνος συνεχίζει την ίδια του πορεία. Η ψυχολογία μου στο ναδίρ ταιριάζει απόλυτα και με τον καιρό και με την εποχή. Τα λεπτά περνούν και η αυριανή μέρα πλησιάζει. Θα έδινα τα πάντα να σταμάταγε ο χρόνος εκεί, και να ξανάρχιζε από το σημείο που εγώ θα όριζα. Τόσα επίθετα προσδιορίζουν το χρόνο αλλά όχι και αυτό σκέφτομαι. Δεν καθορίζεται ο χρόνος κατά το επιθυμητό και αυτό με επαναφέρει στην πραγματικότητα. Σε μερικές ώρες ξημερώνει και η πρώτη Δευτέρα του Νοέμβρη θα με βρει σε άλλον τόπο, με άλλους ανθρώπους που σίγουρα θα έχουν διαφορετικές εμπειρίες και βιώματα. Γρήγορα ξεχνάω την αυριανή μέρα και επιστρέφω στο τώρα. Η μουσική στέκεται δίπλα μου και με βοηθάει να σκεφτώ θετικά. Γνωστά μουσικά ακούσματα με συντροφεύουν για το υπόλοιπο της μέρας και οι αναμνήσεις με τα οποία αυτά έχουν συνδεθεί με κάνουν να αισιοδοξώ. Με το χέρι στο κινητό στέλνω τα τελευταία μου μηνύματα σε αγαπημένα μου πρόσωπα πριν με πάρει ο ύπνος και ονειρευτώ αυτό που θα επιθυμούσα, να σταματήσει ο χρόνος. Όμως (δυστυχώς ή ευτυχώς) πολλές φορές και τα όνειρα δεν ορίζονται με βάση τις επιθυμίες μας καθώς αυτά αφήνονται να δράσουν στη σφαίρα του ασυνειδήτου.....

Ξημέρωσε και το παρόν με καλεί ξανά στις επάλξεις, να ξεπεράσω τις όποιες δυσκολίες για να ατενίσω στο τέλος της διαδρομής ένα αισιόδοξο μέλλον που όμως θα έχει δημιουργηθεί στη βάση των αναμνήσεων και των περασμένων...

Saturday, 7 July 2007

7 Ιουλίου 2007. Πλησιάζουμε στη μέση του καλοκαιριού, στο τέλος μιας επίπονης χρονιάς. Όπως σε κάθε τέλος έτσι και σε αυτό κάνω μια ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε. Τι πέτυχα, ποιες από τις προσδοκίες και τα όνειρά μου εκπληρώθηκαν, πόσες απογοητεύσεις έντονες ή μη δεν έχει σημασία πήρα, και εάν σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά βελτιώθηκα, ένιωσα καλύτερα, ανακάλυψα νέες πτυχές του ευατού μου που ίσως δεν ήξερα.
Πράγματι, αναλογιζόμενος όλα αυτά και γράφοντας τα παράλληλα, συνειδητοποίησα ότι σε γενικές γραμμές η χρονιά που περνάει κρίνεται επιτυχής. Θα αναρωτηθεί κάποιος πώς από μόνος του μπορεί κανείς να κρίνει εάν μια χρονιά είναι επιτυχημένη ή όχι. Σίγουρα δεν είναι τόσο απλό αλλά θα έλεγα ότι αυτό επιτυγχάνεται με την κατάκτηση των περισσότερων στόχων που έθεσα στην αρχή της χρονιάς. Σα μια ζυγαριά που μετράει ερεθίσματα, όνειρα, φιλοδοξίες, προσδοκίες, πόθους και ανάλογα με την επίτευξη ή όχι αυτών γέρνει από τη μία ή από την άλλη πλευρά αντίστοιχα. Νέα χρονιά στον ορίζοντα οι προσδοκίες να αυξάνουν. Η ζυγαριά να μηδενίζει και ξανά από την αρχή. Αλλά αυτός ο αγώνας είναι πολύ δημιουργικός και ωραίος, σε γεμίζει ενέργεια και σου δίνει αντοχές. Πώς την ατενίζω τη χρονιά που φεύγει και πώς αυτή που έρχεται; Αυτή που έμεινε πίσω με γλυκιά νοσταλγία και αυτή που αποκαλύπτεται μπροστά μου γεμάτος αισιοδοξία.

Υ.Γ. Φυσικά και δεν ήρθε το 2008. Απλώς και εγώ σαν τους μαθητές που παίρνουν την τελική τους αξιολόγηση στο τέλος του Ιούνη, σαν τις επιχειρήσεις που κάνουν έναν απολογισμό κατά τα μέσα του καλοκαιριού, σαν τους έρωτες που τελείωσαν, προώρα ή όχι δεν έχει σημασία, στις αρχές του για να αντικατασταθούν ίσως από άλλους, έτσι και εγώ κάνω το δικό μου πρόχειρα σχεδιαζόμενο απολογισμό σε ένα ιστολόγιο που δημιουργήθηκε και για έναν από αυτούς τους λόγους.

Wednesday, 6 June 2007

Αναμνήσεις σε καλοκαιρινό φόντο

Και έτσι όλα όσα πέρασαν μοιάζουν να είναι μια μακρινή ανάμνηση...

Αναμνήσεις και καλοκαίρι ή καλοκαιρινές αναπολήσεις στο πρόσφατο παρελθόν. Θα μπορούσε να είναι άραγε ένας τίτλος από ένα μυθιστόρημα όμως στην πραγματικότητα είναι η ίδια μας η ζωή. Χωρίς μνήμες, θύμησες όλα μοιάζουν να αρχίζουν από το μηδέν. Σαν να βγαίνεις από ενα σκοτεινό τούνελ και το τοπίο που αντικρίζεις να είναι τόσο άγνωστο που να σε φοβίζει.
Έτσι λοιπόν μοιάζουν τα περασμένα. Σα φωτογραφίες καλά σφραγισμένες σε ένα κουτί πεταμένο στην άκρη μιας ετοιμόρροπης αποθήκης.
Το καλοκαίρι έφθασε και ευθύμως ανακαλώ στη μνήμη μου περιστατικά, παραστάσεις από διάφορα καλοκαίρια που χρωμάτισαν τη ζωή μου, όπως συμβαίνει άλωστε με όλες τις εποχές, συζητήσεις, γεγονότα που με σημάδεψαν.
Με νοσταλγία ανατρέχω σε κάθε καλοκαίρι της μέχρι τώρα ζωής μου και θυμάμαι όλες τις στιγμές, χαρούμενες και δυσάρεστες. Κάθε στιγμή ξεχωριστή για μένα φανερώνει την αισθαντικότητα αυτής της εποχής και μου αποκαλύπτει τις κρυφές πτυχές της.

Monday, 16 April 2007

Και να 'μαστε πάλι μαζί. Στη μέση της διαδρομής λίγο πριν προσγειωθούμε στο θέρος. Τα συναισθήματα εναλλάσσονται μαζί με τις εποχές και αυτό κάποιες φορές φοβίζει και κάποιες γοητεύει. Καλοκαίρι μπροστά και τα όνειρα να απογειώνονται .Να σχεδιάζουμε για ταξίδια σε ξένες, μαγικές,μακρινές πολιτείες με όλα τα δυνατά μέσα. Με αεροπλάνα για γρήγορη μετάβαση στον τελικό προoρισμό και περισσότερες μέρες για περιπλάνηση. Με τρένα για την απόλαυση σε άγνωστες διαδρομές και μια τυχόν γνωριμία με τον έρωτα της ζωής σου καθώς απολαμβάνεις μια τελευταία ρουφηξιά του στριφτού σου τσιγάρου και η εώς τότε άγνωστη σου ζητάει εάν μπορείς να σταματήσεις να καπνίζεις, καθώς την ενοχλεί και εσύ βρίσκεις την αφορμή που τόσο περίμενες για να την γνωρίσεις. Με πλοία και όπου μας βγάλει . Να σε ρωτάει ο ταξιδιωτικός πράκτορας "νεαρέ, ποιος είναι ο προορισμός σου" ( πάντα ενικός, λες και γνωριζόμασταν και από παλιά) και να το ακούς πολλές φορές μέχρι κάποιος να σε ξυπνήσει καθώς εσύ ήδη σκέφτεσαι όχι το νησί, γιατί από την αρχή δεν ήξερες που ακριβώς ήθελες να πας, αλλά εάν υπάρχει κανένα εισιτήριο με όλους τους δυνατούς προορισμούς σε προνομιακή τιμή. Με αυτοκίνητο ή καλύτερα βανάκι για να χωράει όλη η παρέα, μη μείνει και κανένας παραπονεμένος, για το γύρο της Ιβηρικής χερσονήσου. Να έχεις ακούσει τόσα πολλά που είσαι σίγουρος ότι τα μέρη που τώρα σχεδιάζεις πρώτη φορά να πας κάπου τα έχεις συναντήσεις. Να θες 200 χιλιόμετρα για το πλησιέστερο βενζινάδικο, ο μετρητής να υποδεικνύει ότι μπορείς ακόμη να διανύσεις 210 και ξαφνικά να πετάγεται από το πουθενά μια ταμπέλα: 20 χιλιόμετρα δεξιά, Γιβραλτάρ. Να υπολογίζεις ξανά και ξανά και να μη σου βγαίνουν, 200 από πριν και 20 να πας και 20 να γυρίσεις, 240. Δεν θα φτάσει η βενζίνη, να λεέι ο γκρινιάρης της παρέας, αλλά αμέσως να πετάγεται ο πάντα αισιόδοξος " ε και, πάμε ως το πλησιέστερο βενζινάδικο, γεμίζουμε το ρεζερβουάρ, και επιστρέφουμε πίσω".
Με μηχανές σαν σε διαφήμιση σε ταξιωτικό ημερολόγιο ψάχνοντας όμως τους χορηγούς. Να προσπαθείς να πείσεις τους γονείς σου για το συναρπαστικό της υπόθεσης να είναι χορηγοί σε μια ανεπανάληπτη εμπειρία αλλά να μην καταλαβαίνουν τίποτα. Να σκέφτεσαι να ζητήσεις ένα άτοκο δάνειο από τα αδέρφια που δουλεύουν, αλλά με τι θάρρος; Το προηγούμενο άτοκο δάνειο ακόμη το περιμένουν. Ξεχνάς άλλωστε πως την πήρες τη μηχανή; Επιχορήγησαν το μέσο, να επιχορηγήσουν και το ταξίδι;
Το καλοκαίρι πλησιάζει, άρχισε λοιπόν τα σχέδια επί χάρτου. Αυτό το καλοκαίρι είναι δικό σου.