Sunday, 28 February 2010
Στην πόλη που αυτή την εποχή όπως κάποτε σε κάποιους από τους ατέλειωτους διαλόγους με κολλητούς σε νυχτερινούς περιπάτους υπό το μυσταγωγικό φως των αρχαίων θεών είχαμε πει ότι προσφέρεται για αμέτρητες βόλτες και αναζητήσεις.
Σε αυτήν την πόλη που κάθε γωνιά της ακόμη και στην πιο άσχημη έχει κάτι να σου προσφέρει απλόχερα την Άνοιξη.
Πάμε λοιπόν να συναντήσουμε για άλλη μια φορά το όνειρο σε συνοικίες που το ζωγραφίζουν. Να χαθούμε στις μυστικές πλευρές τις, να τις αποκαλύψουμε και να τις γευτούμε. Να περπατήσουμε ξανά στα ίδια μέρη με διαφορετικές όμως παρέες, εκεί που άλλοτε με παλιούς γνώριμους και με αφελή ίσως αλλά αυθεντική σίγουρα διάθεση σχεδιάζαμε να αλλάξουμε τον κόσμο αφού πρώτα αλλάζαμε τον εαυτό μας.
Έτσι λοιπόν, πάλι από την αρχή σε μια νέα άνοιξη να αναζητάς πάλι το απροσδόκητο.
Να σκέφτεσαι μακρινά ταξίδια σε ακόμη μη προσδιορισμένους προορισμούς όταν θα κολυμπάς σε μαγιάτικα πελάγη..
Να περπατάς δίπλα στη θάλασσα και να αποζητάς λίγο από την ηρεμία της αφού πρώτα της έχει αποθέσει όνειρα και σχέδια επί χάρτου.
Να βολτάρεις σε υπέροχους δρόμους που ενώνουν το αστικό μέρος της πόλης με τη μαγευτική ακτογραμμή της αφού πρώτα έχεις διασχίσει μέρη που σου φέρνουν ευσυγκίνητες θύμισες..
Έτσι λοιπόν να καλωσορίζεις την άνοιξη με διαφορετική διάθεση, να υποδέχεσαι το φως της, φως καθάριο και λυτρωτικό, και όταν η νύχτα απλώσει σιγά σιγά το πέπλο της εσύ εκεί να βρίσκεσαι ξανά στα ίδια μέρη που είχες αγαπήσει από τότε που γα πρώτη φορά σε υποδέχτηκε αυτή η πόλη. Να επιστρέφεις στο κέντρο της και οι μυρωδιές του, γνώριμες όσο ποτέ άλλοτε να σε προσκαλούν σε περιπλανήσεις. Να διασχίζεις δρόμους που κρύβουν μελαγχολία και που τα πορτοκαλί φώτα τους, όπως αυτά που κάθε φορά που την άφηνες πρόσκαιρα σε αποχαιρετούσαν στις εξόδους της, να αποκαλύπτουν γοητευτικές πλευρές της.
Πάμε λοιπόν να συναντήσουμε την άνοιξη στην πόλη που την φανερώνει όσο καμιά άλλη και ας χαθούμε για αυτούς τους μήνες στη μαγεία της πριν μας συνεπάρουν θολερά καλοκαίρια και θρυμματισμένες σκέψεις που θα λιώνουν στην παράταιρη μοναξιά του Ιούνη...
Saturday, 12 December 2009
Στο πατρικό σπίτι κουτιά πεταμένα στην άκρη της αποθήκης στοιβαγμένα άναρχα περίμεναν να υποδεχτούν φωτογραφίες περασμένων ετών. Δυο δρόμους πιο κάτω στην παλιά γειτονιά, παιδιά διαφόρων ηλικιών μαζεύονταν λίγο πριν δύσει ο ήλιος για να αρχίσουν το πολύωρο παιχνίδι τους.
Στο παλιό λιμάνι, πρόσφατα επισκευασμένο για να μπορεί να υποδέχεται εμπορικά πλοία που εξυπηρετούν ανάγκες επίδοξων επιχειρηματιών, σαραβαλιασμένες γαίτες στέκονταν πλάι σε μεγαλύτερα σκάφη και προσπαθούσαν να κλέψουν λίγο από τη λάμψη τους.
Λίγο πιο πέρα, οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνδρες και γυναίκες κουβέντιαζαν σε υψηλούς τόνους περί ανέμων και υδάτων και μια παράταιρη βοή χαλούσε τη σαγηνευτική βραδιά. Ο δρόμος της λιμνοθάλασσας υπέροχα φωτισμένος από το ολόγιομο φεγγάρι προσκαλούσε τους κατοίκους σε γοητευτικούς περιπάτους. Αριστερά και δεξιά του μικρές παρέες των δυο και τριών ατόμων δόλωναν τα καλάμια τους, έπαιρναν τις θέσεις τους μέσα στις βάρκες, γελούσαν φωναχτά για τα πειράγματα που έκαναν ο ένας στον άλλον και ετοιμάζονταν να ξημερωθούν ελπίζοντας ότι αυτή τη φορά η θάλασσα θα τους κάνει το χατίρι.
Στο τέλος του κυρίου δρόμου, ένας μικρός χωματόδρομος οδηγούσε σε μια απόμερη παραλία. Από μακριά δύσκολα κανείς ξεχώριζε τα σκουριασμένα παγκάκια που στέκονταν στο φθαρμένο τσιμεντένιο κράσπεδο. Δυσδιάκριτες σκιές αποκάλυπταν την ύπαρξη ανθρώπων και η κάφτρα των τσιγάρων το επιβεβαίωνε. Στα δεξιά του παρακείμενου τοίχου μια φωτιά πρόχειρα αναμμένη, μικρές φωνές που πνίγονταν στον αέρα, μηχανάκια που έκαναν συνεχώς την εμφάνιση τους αποκάλυπταν το επερχόμενο ξεφάντωμα. Μουσικές ανάμεικτες έβγαιναν από τα ανοιχτά ραδιόφωνα των αυτοκινήτων που πρόχειρα είχαν παρκάρει στην αρχή της αμμουδιάς και κάτι γρυλίσματα αδέσποτων μάλλον σκύλων με δυσκολία πια ακούγονταν....
Ξημέρωνε Κυριακή, μουντά σύννεφα που το φεγγάρι φώτιζε πλησίαζαν απειλητικά πάνω από την παραλία και ένας λυσσασμένος βοριάς πάγωνε ακόμη πιο πολύ την ήδη κρύα ατμόσφαιρα. Οι πιο προνοητικοί που έγκαιρα είχαν εφοδιαστεί με πανοφώρια άρχιζαν στην αρχή διστακτικά και μετά πιο έντονα να τα αποκαλύπτουν ενώ οι λιγότερο από αυτούς έψαχναν για δανεικό από γνωστούς και φίλους, ίσως και ως πρόσχημα για μια νέα γνωριμία, σίγουρα όμως είχαν ήδη μετανιώσει για την επιπολαιότητά τους αυτή που μπορεί εντούτοις να ήταν η αρχή ενός θυελλώδους έρωτα ή μιας γλυκιάς περιπέτειας.
Στην άκρη της παραλίας τρία τέσσερα ζευγάρια είχαν από ώρα απλώσει παλιά χαρτόκουτα στην άμμο, είχαν προλάβει να σκεπαστούν με φθηνά λινά άχρηστα υφάσματα, άλλοτε μιλούσαν χαμηλόφωνα και άλλοτε ερωτοτροπούσαν ενώ λίγα μέτρα μακριά δυο αναμμένοι φάροι πρόσφατα επισκευασμένοι υποδέχονταν τα πρώτα μικρά καίκια.
Είχε πια ξημερώσει η επόμενη μέρα...Το πρώτο φως του ήλιου έδειξε και στους εναπομείναντες το δρόμο της επιστροφής. Σιγά σιγά και οι τελευταίοι που μάλλον είχαν ξεχαστεί άρχισαν να αποχωρούν, δυο τρεις έψαχναν ματαίως για μέσο επιβίβασης, τα αναποδογυρισμένα χαρτόκουτα θύμιζαν τα ερωτευμένα ζευγαράκια που είχαν από ώρα αποχωρήσει και μόνο ένα καθισμένο στην άκρη του χαλασμένου πάγκου έκανε ακόμη παρέα στους φάρους που είχαν από το χάραμα σταματήσει να φωταγωγούν και απλώς υποδέχονταν τα τελευταία ξεχασμένα πλοιάρια του χθες στο σήμερα.
Το χθες σαν σήμερα λοιπόν..
Saturday, 5 December 2009
Όσο περνούν λοιπόν τα χρόνια ολοένα και οι αναμνήσεις παίρνουν τη θέση των ονείρων'τότε είναι που καταλαβαίνεις πώς γερνάς. Όσο περνούν τα χρόνια μου λείπουν τα παιδικά μου χρόνια στη μικρή μου πόλη που μεγάλωσα, με τα παιχνίδια και την ανεμελιά τους, χρόνια γεμάτα χαρά και αθωότητα. Μου λείπουν τα καλοκαιρινά απογεύματα τότε που γυρνάγαμε από το μπάνιο στη θάλασα γεμάτοι αλάτι, φοράγαμε πρόχειρα μπαλωμένα κοντά παντελόνια και κολλητά πολύχρωμα μπλουζάκια και τρέχαμε στις αλατένιες αλάνες, "σάλτσινα" τα λέμε στα μέρη μου για να ξεδιπλώσουμε το ταλέντο μας πάνω στην ασπρόμαυρη "θεά".
Όσο περνούν τα χρόνια μου λείπει η σκληρή μου εφηβεία και οι ανεπίδοτοι ερωτές της. Θυμάμαι έντονα τα μελαγχολικά απογεύματα στην αρχή κάθε σχολικής χρονιάς, απογεύματα άγευστα και χλιαρά, τότε που τα όνειρα έπαιρναν τη θέση του πραγματικού. Θυμάμαι παιχνίδια και μουσικές, σχολικές εκδρομές και "παραδοσιακές" καταλήψεις.
Έτσι λοιπόν όσο περνούν τα χρόνια μου λείπουν τα φοιτητικά μου, χρόνια γεμάτα ζωντάνια και όνειρα. Μου λείπουν οι ωραίες συζητήσεις με φίλους άγρια χαράματα στην προκυμαία του μεγάλου λιμανιού,τα αξέχαστα ξενύχτια μας, οι απογοητεύσεις του έρωτα και οι γεμάτες ηδονή απολήξεις του.
Μα πάνω από όλα όσο περνάει ο καιρός μου λείπει διπλά ο πατέρας μου με τις φωνές του και τα γλέντια του με τις ιστορίες του και τα ταξίδιά του, ο πατέρας μου που έλεγε ότι η μπάλα και ο δρόμος είναι λύτρωση' τότε είναι που παίρνω τους δρόμους μεσάνυχτα, χάνομαι σε σκοτεινές γωνιές της πόλης, αναζητώ μάταια την παρουσία του και ανακαλώ στο νου μου τις ζωντανές μας συζητήσεις για τους μεγάλους αντιφατικούς της ζωής που τόσο και οι δυο μας αγαπήσαμε...
Saturday, 28 February 2009
Εδώ λοιπόν κλείνει ο κύκλος μου. Φεύγω ακόμη μια φορά μήπως μπορέσω και βρω το δρόμο μου πριν με διαβρώσει ο αδυσώπητος χρόνος. Τα όνειρα ακόμη παραμένουν ζωντανά περιμένοντας με ανυπομονησία να βρουν ανταπόκριση ενώ παράλληλα δημιουργούνται νέες ουτοπίες που ωθούν το μυαλό σε εμβαθυντική διερεύνηση. Ταυτόχρονα, σκέψεις στροβιλίζονται ψάχνοντας απάντηση στα ερωτήματα που αυτές προκαλούν. Ανάμεικτες αντιδράσεις σε παράλληλες δραστηριότητες της καθημερινότητας αποκαλύπτουν επιτυχώς την ευμεγέθη αντιφατικότητα της ίδιας της ζωής. Πολλές οι σκέψεις, δύσκολα στοιχίζονται και οριοθετούνται, ψάχνουν διέξοδο και αιωνίως ανακυκλώνονται.
'Ανοιξη μπροστά μας και τα συναισθήματα να εναλλάσσονται. Μια έντονη χαρμολύπη έρχεται να με ταρακουνήσει και να μου τονίσει τη μαγεία της πιο ωραίας εποχής του χρόνου. Μια βόλτα με τα ποδήλατα στα πιο απλά και όμορφα σημεία της πολης με συνεπαίρνει και απλώς μου θυμίζει τη μαγεία του λιτού που τόσο εύκολα είχα ξεχάσει.
Έχει αρχίσει να βραδιάζει, το φως λιγοστεύει, η ώρα έχει ήδη περάσει , το κρύο κάνει την επανεμφάνισή του, ίσως από τις τελευταίες του πριν η άνοιξη για τα καλά σταθεί μπροστά μας και εγώ παίρνω το δρόμο της επιστροφής αφήνοντας για λίγο ακόμη τη φαντασία μου να οργιάσει. Μάταια όμως καθώς ήδη ένας τυπικός συναδελφικός χαιρετισμός με επαναφέρει στην πραγματικότητα αφήνοντας τις σκέψεις μου για άλλη μια φορά μετέωρες.
Saturday, 12 July 2008
Ειλικρινά την απάντηση δεν την έχω και αν την είχα θα προτιμούσα να μη τη δώσω. Αλλά έτσι και αλλιώς στη ζωή μου πάντα μου άρεσε να μη δίνω άμεσα τις απαντήσεις στα ερωτήματα αλλά να προσπαθώ μέσα από περίτεχνες αναζητήσεις της ερώτησης να ανακαλύψω τη μαγεία της απάντησης. Γιατί λοιπόν να κουράζω τους λιγοστούς που με διαβάζουν χρησιμοποιώντας πομπώδεις εκφράσεις, επιλεκτικά επίθετα που προσθέτουν μια επιτηδευμένη γοητεία στο λόγο, αφαιρετικές προτάσεις που στόχο έχουν να μαγέψουν τον αναγνώστη; Γιατί λοιπόν ενώ άρχισε ως προσωπική εξιστόρηση στιγμών, εικόνων, παραστάσεων, γεγονότων με ένα καθαρό,μεστό λόγο, χωρίς εντωπωσιασμούς και επικίνδυνους λεκτικούς υπερβατισμούς αρχίζει να μετατρέπεται σε ιστολόγιο ακραίας εγωπάθειας και κρυφής αλαζονείας; Γιατί να επιζητάει με χυδαίο τρόπο στα όρια επαιτείας τα ευμεγέθη σχόλια των αναγνωστών; Γιατί ενώ άρχισε με αφορμή τον απεγλωβισμό των σκέψεών μου καταλήγει σιγά σιγά σε προσωπικό εγκλωβισμό που κάθε φορά και μόνο θα προσπαθεί να γοητεύσει τον αναγνώστη;
Να λοιπον μερικά από τα ερώτηματα που απαντούν όμως μερικώς στο αρχικό μου ερώτημα.
Καθώς όμως απαντούν εν μέρει στο βασικό μου ερώτημα υπάρχει ακόμη η ελπίδα να μην καταλήξει αυτή η προσπάθεια σε ικανοποίηση προσωπικών σκοπιμοτήτων που θα καταστρέψουν τον αρχικό, αληθινό, ειλικρινή, λυτρωτικό στόχο που φυσικά δεν είναι άλλος από τη δημοσίευση των πρώτων μου διηγημάτων, ιστοριών, αφηγημάτων, πολλών άπό τα οποία η πρόγευση έχει ήδη δοθεί.
Έτσι λοιπόν από εδώ και πέρα στο ιστολόγιο θα αναρτώνται μικρές ιστορίες, αφηγήσεις που στο τέλος όταν συγκεντρωθόυν με αυτές που έχουν ήδη αναρτηθεί θα αποτελέσουν μια μικρή, ικανοποιητική πρώτη ύλη για την δημοσίευση όποτε αυτή έρθει που όμως δεν θα είναι και πολύ μακριά....
Sunday, 15 June 2008
Πέρασαν κιόλας τρεις μήνες από την τελευταία μας συνάντηση. Να μαστε πάλι όμως μαζί στα μέσα του Ιούνη, στις αρχές του θέρους. Ενός Ιούνη, με μπάλα και συναυλίες, με βόλτες και βουτιές, με ανόητα φλερτ και ευχάριστες συζητήσεις. Ιούνης λοιπόν και τα συναισθήματα που συνοδεύουν αυτό το μήνα έντονα όσο σε κανέναv άλλο μήνα. Προσωπικά, πάντα απεχθανόμουν τον Ιούνη και τις ηλιόλουστες μέρες του. Ανέκαθεν εκείνο που φοβόμουν πάνοτε και περισσότερο από ότι άλλο ήταν η μοναξιά των επαρχιακών δρόμων ντάλα μεσημέρι στη μικρή μου πόλη. Οι δρόμοι βουβοί, οι περισσότεροι να έχουν αποδράσει στις πιο κοντινές παραλίες, ο ήλιος να καίει πάνω στο δέρμα και η εναλλαγή των συναισθημάτων να προκαλεί συγκινησιακή φόρτιση. Κρυμμένες καλά αυτές οι εικόνες στο πίσω μέρος του μυαλού μου έρχονται αραιά και που να μου θυμήσουν και να μου δείξουν τη μοναδικότητα των στιγμών όπως διαφορετικά αποτυπώνονται στον καθένα μας. Κάθε Ιούνης αλλιώτικος από κάθε άλλον Ιούνη, μοναδικός σε σχέση με τους άλλους μήνες, με ποικίλες στιγμές και παραστάσεις αποκαλύπτει έντονα εικόνες του παρελθόντος. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς και ποιες χρονιές; Ιούνης του '99 και προετοιμασία για τις ψυχοφθόρες πανελλήνιες εξετάσεις; Αφόρητη ζέστη, εσύ να ακούς από γνωστούς, φίλους, αδέρφια τη μαγεία του καλοκαιριού, το σχεδίασμα επί χάρτου των επικείμενων διακοπών σε ελληνικά νησιά, τον ανεπαίσθητο θόρυβο από το κλείσιμο της πόρτας του μπάνιου μην τυχόν και ξυπνήσει το παιδί που απαλά κοιμάται και εσύ εσώκλειστος λύνοντας ασκήσεις και γράφοντας παρόμοιους προλόγους και επιλόγους που θα μπορούσαν να προσαρμοστούν σε κάθε ενδεχόμενο ζήτημα έκθεσης να σκαλίζεις το παλιό γραφείο καταγράφοντας τα όνειρά σου.
Ιούνης του 2000 και τα όνειρα που είχες σκαλίσει την προηγούμενη χρονιά γίνονται μέρος της πραγματικότητας. Πρωτή χρονιά μακριά από τη γενέθλια γη να σουλατσάρεις σε πλατείες γειτονιών του κέντρου που μετοίκησες, να μαζεύεσαι σε σπίτια καινούριων φίλων που ήδη γνώρισες για να παρακολουθήσεις Euro, να κατεβαίνεις στην προκυμαία του μεγάλου λιμανιού ξημερώματα, περιμένοντας την αυγή να χαράξει και εσύ να κατεβάζεις ξεροβήχοντας τις λιγοστές τζούρες από τα σκληρά τσιγάρα του κολλητού σου.
Ιούνης 2001 και ο έρωτας που είχε κάνει την εμφάνισή του λίγους μήνες νωρίτερα να σε απογειώνει σε ατέλειωτους ουρανούς. Να κατεβαίνεις στη μικρή αμμουδιά του Φαλήρου, ο ήλιος να δύει σιγά σιγά, τα πρώτα αστέρια να κάνουν την εμφάνισή τους πάνω από τον αττικό ουρανό, να αγκαλιάζεστε και να φιλιέστε αρχικά συγκρατημένα σαν να αφήνει ο ένας την πρωτοβουλία στον άλλον και ξεθαρρεύοντας να γίνεστε ένα με την άμμο. Να γυρίζεις σπίτι με το τελευταίο τρόλει αδιαφορώντας για τις σηκωμένες σημαίες των ταξί που περιμένουν υπομονετικά τους πελάτες τους και λίγο πριν κοιμηθείς να στέλνεις τα τελευταία μηνύματα στο ταίρι σου και κάθε αργοπορία στην απάντησή της να σου δημουργεί μια γλυκιά προσμονή και όταν ακούς το χαρακτηριστικό ήχο του ληφθέντος μηνύματος να ανακουφίζεσαι.
Ιούνης του 2002 και οι πρώτες διακοπές με τους κολλητούς σου από τη σχολή να σχεδιάζονται σε διαφορετικά σπίτια κάθε ημέρα, κάθε ώρα, κάθε δευτερόλεπτο. Η αδερφή σου να έχει γυρίσει από το μελαγχολικό της Λονδίνο, εσύ να μετανιώνεις κάθε λεπτό τη μη επίσκεψή σου σε αυτήν, τα πρώτα καβγαδάκια στη σχέση σου να σε στεναχωρούν και η εξεταστική του καλοκαιριού σημαντική για την πορεία σου στη σχολή να πηγαίνει από το καλό στο καλύτερο.
Ιούνης του 2003 και οι πρώτες μελαγχολικές σκέψεις να κάνουν την εμφάνισή τους καθώς καταλαβαίνεις ότι πέρασαν τόσο γρήγορα τα χρόνια της σχολής σου. Φοβάσαι αν δεν τρομάζεις κιόλας, τότε που τελείωνες κάθε σχολική χρονιά και νόμιζες ότι δεν θα ξανασυνατούσες τα πολυαγαπημένα σου άτομα ή θα πήγαινες στις κατανησκώσεις που πάντα απόφευγες, ότι αυτό θα ξανασυμβεί και αυτή τη φορά που τελειώνεις τη σχολή. Προβληματίζεσαι για το μέλλον σου, πηγαίνεις σε αξέχαστες συναυλίες που χαράζονται μέσα σου, βολτάρεις στον υπέροχο παραλιακό δρόμο της πόλης σου με αυτή που ακόμη είσαι μαζί της και σχεδιάζεις αγναντεύοντας το σαγηνευτικό ηλιοβασίλεμα τις πρώτες σας κοινές διακοπές.
Ιούνης του 2004 και η εποποιία του Euro σε προιδεάζει. Εσύ να κλαις στο αγαπημένο σου μέρος, στο λόφο του Λυκαβηττού μαζί της καθώς η απόσταση που θα σας χωρίζει το μεταπτυχιακό στην Αγγλία θα φέρει τον αναπόφευκτο χωρισμό. Τα ηλιοβασιλέματα να λιγοστεύουν, το θαύμα της Πορτογαλίας να συνεχίζεται, όλη η Ελλάδα στο πόδι, στις πλατείες να γίνεται ένα μικρό πανηγύρι, η μέθη του καλοκαιριού να φτάνει ως τις ακτές της Λισσαβόνας, θα ήθελες και εσύ να βρίσκεσαι εκεί άλλωστε, αλλά εσύ να προσπαθείς να βρεις τη χρυσή τομή, να κάνεις τους αναγκαίους συμβιβασμούς που θα γλιτώσουν τη σχέση σου. Προς το παρόν γλιτώνει καθώς ο Θεός της Πορτογαλίας θα κάνει το θαύμα του την ημέρα του τελικού αλλά και την επόμενη όταν θα ακούσεις ευχάριστα ότι η φυγή σου στην Αγγλία ματαιώνεται..
Ιούνης του 2005 και κυκλοθυμικά τα διαλύεις όλα. Η συσσώρευση των έντονων συγκινησιακών στιγμών ξεσπά στην πιο ακατάλληλη στιγμή. Ξαφνικά μέσα σε ένα βράδυ, Κυριακής θαρρώ πως ήταν βλέπεις ότι οι συνέπειες των πράξεών σου θα είναι επίπονες. Να τηλεφωνείς στην αδερφή σου, να την εξηγείς τι συνέβη και αυτή ψύχραιμα να σου εξηγεί ότι όλα θα πάνε καλά και ότι δεν θα πρέπει έτσι άκοπα να κάνεις κινήσεις που αργότερα θα μετανιώσεις. Είναι όμως πια αργά... Την επόμενη μέρα θα απομακυνόμουν χωρίς ουσιαστικό λόγο από το ταίρι μου, θα έβρισκα προφάσεις που θα δηλητηρίαζαν τη σχέση μας, θα ακύρωνα τις προγραμματισμένες διακοπές μας και θα κλεινόμουν στον ευατό μου όσο ποτέ άλλοτε.
Ιούνης του 2006 και όλα όσα έχουν προηγηθεί τους προηγούμενους μήνες κρατούνται καλά φυλαγμένα μέσα μου. Σαν να μην έχει περάσει ούτε ένα λεπτό από τα φορτισμένα γεγονότα του προηγούμενου Ιούνη, ανακαλώ στη μνήμη μου σε ένα απομακρυσμένο στρατόπεδο της Ηπείρου στις παρυφές του χιονισμένου Σμόλικα και δίπλα στο τουριστικό ποτάμι του Αώου τις μικρές και μεγάλες αλλαγές που συνέβησαν την προηγούμενη χρονιά. Ένας επίπονος χωρισμός, μια αποφοίτηση από ένα κουραστικό μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών, και η υποχρεωτική στράτευση έρχονται να μου θυμήσουν τα γεγονότα της χρονιάς. Η αναγγελία της πρόσληψής μου σαν από μηχανής θεός ανακουφίζει τις διαδαλώδεις σκέψεις μου και λειτουργεί σαν εφαλτήριο ονείρων και σχεδίων.
Ιούνης του 2007 και η πρώτη μου χρονιά στον επαγγελματικό τομέα συνοδεύεται με ανάμεικτα συναισθήματα. Τα επί χάρτου σχέδια στην αρχή του προηγούμενου φθινοπώρου αποδεικνύονται ανεδαφικά και η προσμονή για το αναπάντεχο που θα επιφέρει την καλύτερη δυνατή βελτίωση της ψυχολογίας μου ακόμη να περιμένει... Η μέρα έχει πέσει, στο βάθος του ορίζοντα τα πρώτα φώτα αγκαλιάζουν τον αττικό ουρανό, στα διπλανά μπαλκόνια παρέες μαζεύουνται για να δουν Euro και λίγο πιο πέρα στα δεξιά μου καθώς βγαίνω στο μπαλκόνι του σπιτιού μου να απολαμβάνω για λίγες ακόμη μέρες τον αγαπημενό μου Λυκαβηττό.
Saturday, 15 March 2008
Πέντε, έξι τολμηροί ετοιμάζονταν για τις πρώτες βουτιές τους και μερικά μέτρα πιο πέρα μια παρέα φοιτητών με αργούς ρυθμούς προετοιμάζονταν για την αυριανή γιορτή της νεολαίας...
Χιλιόμετρα πιο μακριά ο ήλιος ταξίδευε σε άλλες πολιτείες, υποδεχόταν άλλους ανθρώπους , διαφορετικές φυλές θα έκανε τον κύκλο του και θα επέστρεφε ξανά εδώ την επόμενη μέρα. Αργά αργά θα έκανε την εμφάνιση του πάνω από τον αττικό ουρανό, θα έψαχνε τους γύφτους που τη νύχτα όταν αυτός κοιμόταν δυο περιπολικά είχαν μαζέψει με συνοπτικές διαδικασίες, θα παρατηρούσε πώς τα παράνομα ζευγαράκια δεν είχαν επιστρέψει στο ίδιο σημείο, άλλωστε η ίδια δικαιολογία μέσα μια μέρα δύσκολα γίνεται πιστευτή, θα αναζητούσε τους τολμητίες αλλά ίσως να τους έβρισκε αναπαυτικά στον καναπέ του σπιτιού τους να συζητούν και να διαφωνούν για το εάν βιάστηκαν ή όχι και θα έκανε μια στάση να υποδεχτεί τη γιορτή της νεολαίας....
Άκουσε όμως ότι η γιορτή είχε τελικά ματαιωθεί, απογοητεύθηκε, κοντοστάθηκε και αποφάσισε να αποχωρήσει. Γρήγορα έψαξε για άλλες γιορτές και θα περίμενε την αυριανή μέρα να δει μήπως τελικά δεν είχε ματαιωθεί το πανηγύρι των νέων αλλά απλώς άρχιζε όψιμα καθώς εκείνοι που ήταν επιφορτισμένοι με τις προετοιμασίες τους είχε δει την προηγούμενη μέρα να δραπετεύουν την τελευταία στιγμή αφήνοντας τη γιορτή να περιμένει ίσως για του χρόνου.
Η αυριανή μέρα ήρθε, ο ήλιος επέστρεψε αλλά δυστυχώς το πανηγύρι είχε οριστικά ματαιωθεί. Ποιος ξέρει, ίσως την επόμενη φορά να σταθεί πιο τυχερός...