Saturday, 7 July 2007

7 Ιουλίου 2007. Πλησιάζουμε στη μέση του καλοκαιριού, στο τέλος μιας επίπονης χρονιάς. Όπως σε κάθε τέλος έτσι και σε αυτό κάνω μια ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε. Τι πέτυχα, ποιες από τις προσδοκίες και τα όνειρά μου εκπληρώθηκαν, πόσες απογοητεύσεις έντονες ή μη δεν έχει σημασία πήρα, και εάν σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά βελτιώθηκα, ένιωσα καλύτερα, ανακάλυψα νέες πτυχές του ευατού μου που ίσως δεν ήξερα.
Πράγματι, αναλογιζόμενος όλα αυτά και γράφοντας τα παράλληλα, συνειδητοποίησα ότι σε γενικές γραμμές η χρονιά που περνάει κρίνεται επιτυχής. Θα αναρωτηθεί κάποιος πώς από μόνος του μπορεί κανείς να κρίνει εάν μια χρονιά είναι επιτυχημένη ή όχι. Σίγουρα δεν είναι τόσο απλό αλλά θα έλεγα ότι αυτό επιτυγχάνεται με την κατάκτηση των περισσότερων στόχων που έθεσα στην αρχή της χρονιάς. Σα μια ζυγαριά που μετράει ερεθίσματα, όνειρα, φιλοδοξίες, προσδοκίες, πόθους και ανάλογα με την επίτευξη ή όχι αυτών γέρνει από τη μία ή από την άλλη πλευρά αντίστοιχα. Νέα χρονιά στον ορίζοντα οι προσδοκίες να αυξάνουν. Η ζυγαριά να μηδενίζει και ξανά από την αρχή. Αλλά αυτός ο αγώνας είναι πολύ δημιουργικός και ωραίος, σε γεμίζει ενέργεια και σου δίνει αντοχές. Πώς την ατενίζω τη χρονιά που φεύγει και πώς αυτή που έρχεται; Αυτή που έμεινε πίσω με γλυκιά νοσταλγία και αυτή που αποκαλύπτεται μπροστά μου γεμάτος αισιοδοξία.

Υ.Γ. Φυσικά και δεν ήρθε το 2008. Απλώς και εγώ σαν τους μαθητές που παίρνουν την τελική τους αξιολόγηση στο τέλος του Ιούνη, σαν τις επιχειρήσεις που κάνουν έναν απολογισμό κατά τα μέσα του καλοκαιριού, σαν τους έρωτες που τελείωσαν, προώρα ή όχι δεν έχει σημασία, στις αρχές του για να αντικατασταθούν ίσως από άλλους, έτσι και εγώ κάνω το δικό μου πρόχειρα σχεδιαζόμενο απολογισμό σε ένα ιστολόγιο που δημιουργήθηκε και για έναν από αυτούς τους λόγους.

Wednesday, 6 June 2007

Αναμνήσεις σε καλοκαιρινό φόντο

Και έτσι όλα όσα πέρασαν μοιάζουν να είναι μια μακρινή ανάμνηση...

Αναμνήσεις και καλοκαίρι ή καλοκαιρινές αναπολήσεις στο πρόσφατο παρελθόν. Θα μπορούσε να είναι άραγε ένας τίτλος από ένα μυθιστόρημα όμως στην πραγματικότητα είναι η ίδια μας η ζωή. Χωρίς μνήμες, θύμησες όλα μοιάζουν να αρχίζουν από το μηδέν. Σαν να βγαίνεις από ενα σκοτεινό τούνελ και το τοπίο που αντικρίζεις να είναι τόσο άγνωστο που να σε φοβίζει.
Έτσι λοιπόν μοιάζουν τα περασμένα. Σα φωτογραφίες καλά σφραγισμένες σε ένα κουτί πεταμένο στην άκρη μιας ετοιμόρροπης αποθήκης.
Το καλοκαίρι έφθασε και ευθύμως ανακαλώ στη μνήμη μου περιστατικά, παραστάσεις από διάφορα καλοκαίρια που χρωμάτισαν τη ζωή μου, όπως συμβαίνει άλωστε με όλες τις εποχές, συζητήσεις, γεγονότα που με σημάδεψαν.
Με νοσταλγία ανατρέχω σε κάθε καλοκαίρι της μέχρι τώρα ζωής μου και θυμάμαι όλες τις στιγμές, χαρούμενες και δυσάρεστες. Κάθε στιγμή ξεχωριστή για μένα φανερώνει την αισθαντικότητα αυτής της εποχής και μου αποκαλύπτει τις κρυφές πτυχές της.

Monday, 16 April 2007

Και να 'μαστε πάλι μαζί. Στη μέση της διαδρομής λίγο πριν προσγειωθούμε στο θέρος. Τα συναισθήματα εναλλάσσονται μαζί με τις εποχές και αυτό κάποιες φορές φοβίζει και κάποιες γοητεύει. Καλοκαίρι μπροστά και τα όνειρα να απογειώνονται .Να σχεδιάζουμε για ταξίδια σε ξένες, μαγικές,μακρινές πολιτείες με όλα τα δυνατά μέσα. Με αεροπλάνα για γρήγορη μετάβαση στον τελικό προoρισμό και περισσότερες μέρες για περιπλάνηση. Με τρένα για την απόλαυση σε άγνωστες διαδρομές και μια τυχόν γνωριμία με τον έρωτα της ζωής σου καθώς απολαμβάνεις μια τελευταία ρουφηξιά του στριφτού σου τσιγάρου και η εώς τότε άγνωστη σου ζητάει εάν μπορείς να σταματήσεις να καπνίζεις, καθώς την ενοχλεί και εσύ βρίσκεις την αφορμή που τόσο περίμενες για να την γνωρίσεις. Με πλοία και όπου μας βγάλει . Να σε ρωτάει ο ταξιδιωτικός πράκτορας "νεαρέ, ποιος είναι ο προορισμός σου" ( πάντα ενικός, λες και γνωριζόμασταν και από παλιά) και να το ακούς πολλές φορές μέχρι κάποιος να σε ξυπνήσει καθώς εσύ ήδη σκέφτεσαι όχι το νησί, γιατί από την αρχή δεν ήξερες που ακριβώς ήθελες να πας, αλλά εάν υπάρχει κανένα εισιτήριο με όλους τους δυνατούς προορισμούς σε προνομιακή τιμή. Με αυτοκίνητο ή καλύτερα βανάκι για να χωράει όλη η παρέα, μη μείνει και κανένας παραπονεμένος, για το γύρο της Ιβηρικής χερσονήσου. Να έχεις ακούσει τόσα πολλά που είσαι σίγουρος ότι τα μέρη που τώρα σχεδιάζεις πρώτη φορά να πας κάπου τα έχεις συναντήσεις. Να θες 200 χιλιόμετρα για το πλησιέστερο βενζινάδικο, ο μετρητής να υποδεικνύει ότι μπορείς ακόμη να διανύσεις 210 και ξαφνικά να πετάγεται από το πουθενά μια ταμπέλα: 20 χιλιόμετρα δεξιά, Γιβραλτάρ. Να υπολογίζεις ξανά και ξανά και να μη σου βγαίνουν, 200 από πριν και 20 να πας και 20 να γυρίσεις, 240. Δεν θα φτάσει η βενζίνη, να λεέι ο γκρινιάρης της παρέας, αλλά αμέσως να πετάγεται ο πάντα αισιόδοξος " ε και, πάμε ως το πλησιέστερο βενζινάδικο, γεμίζουμε το ρεζερβουάρ, και επιστρέφουμε πίσω".
Με μηχανές σαν σε διαφήμιση σε ταξιωτικό ημερολόγιο ψάχνοντας όμως τους χορηγούς. Να προσπαθείς να πείσεις τους γονείς σου για το συναρπαστικό της υπόθεσης να είναι χορηγοί σε μια ανεπανάληπτη εμπειρία αλλά να μην καταλαβαίνουν τίποτα. Να σκέφτεσαι να ζητήσεις ένα άτοκο δάνειο από τα αδέρφια που δουλεύουν, αλλά με τι θάρρος; Το προηγούμενο άτοκο δάνειο ακόμη το περιμένουν. Ξεχνάς άλλωστε πως την πήρες τη μηχανή; Επιχορήγησαν το μέσο, να επιχορηγήσουν και το ταξίδι;
Το καλοκαίρι πλησιάζει, άρχισε λοιπόν τα σχέδια επί χάρτου. Αυτό το καλοκαίρι είναι δικό σου.

Friday, 22 December 2006

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΑ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΑ

Φθινοπωρινά διαπιστευτήρια

Το φθινόπωρο είχε για τα καλά μπει. Οι πρώτες του ημέρες δεν προμήνυαν όλα όσα θα συνέβαιναν, αν και κάτι στην ατμόσφαιρα έδειχνε πρόδηλα ότι όσα θα επακολουθούσαν ήταν η φυσική κατάληξή τους. Στην εξώθυρα του Σεπτεμβρίου, ο Οκτώβριος, με το πόδι στο θέρος και το βλέμμα στο χειμώνα μάζευε τις αναμνήσεις όλων αυτών των χρόνων. Οι επόμενες ημέρες του μήνα έγιναν πιο σκοτεινές, γεγονός που φανέρωνε ότι ο ερχομός της ισημερίας ήταν πια κοντά. Οι πρώτες φθινοπωρινές βροχές άφηναν το αποτύπωμά τους στην επιφάνεια του εδάφους και η μυρωδιά που αναδεικνυόταν διέγερνε τις αισθήσεις προκαλώντας έντονες επιθυμίες.
Ψιλόβρεχε το βράδυ του Σαββάτου στα δυτικά μέρη της πόλης, Ήδη είχε κάνει την εμφάνιση του και ο Οκτώβριος γλιστρώντας στα λιθόστρωτα του χειμώνα. Στο βάθος του μουντού ουρανού ένα μικρό άνοιγμα ανάμεσα στα σύννεφα φανέρωνε ότι η επερχόμενη καταιγίδα όπως άλλωστε είχε προειδοποιήσει ο τοπικός μετεωρολογικός σταθμός δεν θα διαρκούσε για πολύ. Οι ψαράδες που με την εμπειρία τους τόσα χρόνια μπορούσαν να διαβάζουν τον καιρό ετοιμάζονταν να ανοιχτούν στα ήρεμα νερά της θάλασσας που συνήθως ακολουθούν μια πρόσκαιρη νεροποντή. Οι ίδιοι γνώριζαν ότι αυτές οι στιγμές, όπου τα χαλκόχροα αυτά σύννεφα καθώς απομακρύνονται πλησιάζουν την άκρη του ορίζοντα, είναι τόσο μοναδικές όσο είναι και οι ζωές των ανθρώπων. Μαγεμένοι από την παροδικότητα των στιγμών απολαμβάνουν και την τελευταία ρουφηξιά του στριφτού τσιγάρου τους που με ιδιαίτερη φροντίδα έχουν φτιάξει. Εξαίσια αυτή η εποχή του χρόνου αναλογίζονται και με αυτή τη σκέψη ετοιμάζονται για τον καθημερινό αγώνα επιβίωσής τους.
Στην πρύμνη δυο μικρών πλοιαρίων κάποιοι ξεχασμένοι τουρίστες απολαμβάνουν τις τελευταίες στιγμές ξεκούρασης, συζητώντας ίσως για έρωτες που ανέμεναν και δεν ήρθαν ίσως για τις καλοκαιρινές τους αναμνήσεις που άρχισαν ήδη να ξεθωριάζουν σίγουρα όμως η κουβέντα ήταν τόσο χαλαρωτική που το διέκρινες στα πρόσωπα τους. Γαλήνιες φιγούρες μιας παλιάς εποχής σε καινούριο φόντο.
Λίγο πιο πέρα γάτες κυνηγούσαν τα κίτρινα φύλλα των φυλλοβόλων δέντρων και ένα αδέσποτο σκυλί αναζητούσε τη συντροφιά του επερχόμενου χειμώνα. Φθινοπωρινά διαπιστευτήρια…

Thursday, 21 December 2006

Χριστούγεννα 2006. Το τέλος του έτους είναι κοντά. Η έλευση του 2007 να φέρει στον καθένα από εμάς ότι προσδοκά. Φεύγουν τα χρόνια τόσο γρήγορα και με μελαγχολία ανασκαλεύω το παρελθόν. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, μου αρέσει να κάνω μια στάση σε όσα έχω ζήσει,να ανακαλύπτω πτυχές του εαυτού μου, να θυμάμαι τα λάθη μου και να χαίρομαι για όσα δεν έχω μετανιώσει, να θυμάμαι τις ωραίες στιγμές και να χτίζω το μέλλον. Τέτοια εποχή μου αρέσει να είμαι ένας από τους αιώνιους αναβλητικούς. Να ταξιδεύω με πυξίδα τα όνειρά μου σαν να έχω γυρίσει ολόκληρο τον κόσμο και να ξέρω πώς δεν μπορεί κάποτε και τα πιο παράξενα από αυτά γίνονται πραγματικότητα. Έτσι και αλλιώς τα όνειρα από μόνα τους είναι μια ευλογημένη αταξία που ακόμη και όταν η μη εκπλήρωσή τους μας κάνει να απογηοτευόμαστε τότε φαίνονται στα μάτια μας σαν μια ανυπέρβλητη δυσκολία. Μια τέτοια δυσκολία όμως είναι ένα φως. Γιατί αυτό είναι το όνειρο.
Εύχομαι το 2007 να μπει στον καθένα μας τόσο φως όσο χρειάζεται για να κάνει όσα επιθυμεί πραγματικότητα.

Tuesday, 12 December 2006

13 Δεκέμβρη και αναπάντεχα πάλι μαζί. Για να γράψω απλώς τις πρωινές μου σκέψεις επανέρχομαι. Σήμερα λόγω απεργίας κάποιων μέσων μαζικής μεταφοράς και λόγω της στάσης εργασίας κάποιων άλλων, ανυπόφορη κατάσταση δημιουργήθηκε στους περισσότερους δρόμους της Αθήνας. Κάνω τη σκέψη ότι αρκετός χρόνος σπαταλιέται στους δρόμους. Ταυτόχρονα αναρωτιέμαι ότι ένα ευέλικτο μέσο μεταφοράς χρειάζεται. Ένα ποδήλατο ίσως, μια μηχανή ακόμη καλύτερα. Αυτές τις στιγμές μπαίνω και εγώ στη ψυχολογία αυτού που αναπολεί μια ζωή σε πιο χαλαρούς ρυθμούς, μια ζωή που κάθε δευτερόλεπτο έχει αξία. Τις ώρες της μεγάλης κίνησης, όπου τα αυτοκίνητα κινούνται με αργούς ρυθμούς θα ήθελα να μάθω αν αυτή ήταν η ζωή που οι περισσότεροι από αυτούς ονειρεύτηκαν, αυτή που ανέμεναν να έρθει. Σίγουρα όμως ξέρω ότι κολλημένοι στην κίνηση με το μυαλό τους κάνουν ταξίδια σε άλλους τόπους σε άλλες εποχές. Μα που το ξέρω; Τα ίδια ταξίδια κάνω και εγώ. Έτσι και αλλιώς τα όνειρα έχουν κοινές αποχρώσεις.
Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2006, του Αγ. Σπυρίδωνος. Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες. Χρόνια πολλά και στην αδερφή μου, τη Ρούλα. Έπρεπε να φτάσει μέσα Δεκέμβρη για να δούμε τον καιρό να ισορροπεί. Ναι, να ισορροπεί καθώς για μένα Δεκέμβρης σημαίνει βροχές, συζητήσεις γύρω από το τζάκι, χειμωνιάτικα ρούχα, χιόνια στα ορεινά, εξορμήσεις στο βουνό για να χαρούν τα παιδιά τις λευκές νιφάδες και όχι μόνο μικρή μέρα καθώς το απόγειο της νύχτας φτάνει προς το τέλος της. Φεύγουν γρήγορα οι εποχές αλλά οι αναμνήσεις που τις συνοδεύουν ξαναγυρνούν, φέρνοντας άλλοτε χαρά και άλλοτε λύπη...